Wiele wskazuje na to, iż obraz świata, do którego zdążyły przyzwyczaić się już co najmniej dwa pokolenia, właśnie zaczyna odchodzić w przeszłość. Mam na myśli przede wszystkim stosunki USA z „Europą”, która amerykański parasol ochronny i amerykańskie poparcie polityczne, zaczęła traktować jak rodzaj jakiegoś socjalnego „prawa nabytego”. O ile w czasach ekspansji Związku Sowieckiego było to bardziej zrozumiałe, o tyle po jego rozpadzie – już mniej - zwłaszcza, że Francja i Niemcy po 1990 roku stały się wyznawcami doktryny „europeizacji Europy”, to znaczy – delikatnego, ale uporczywego wypychania USA z europejskiej polityki, a zwłaszcza – z funkcji kierownika tej polityki. Na pewno ktoś w Ameryce zapamiętał przemówienie przewodniczącego Komisji Europejskiej Jakuba Delors, który w 1989 roku otwartym tekstem oznajmił, iż celem UE jest wypowiedzenie Stanom Zjednoczonym „wojny ekonomicznej”. Teraz usłyszeliśmy amerykańską odpowiedź; prezydent Trump ogłosił, że Ameryka przede wszystkim, a kropkę nad „i” postawił Ted Malloch, desygnowany przez niego na ambasadora przy UE. Przyzwyczailiśmy się, że dyplomacja służy do ukrywania myśli, a tymczasem Ted Malloch wcale nie ukrywa, że celem jego misji jest działanie na rzecz rozpadu Unii Europejskiej, przynajmniej w takiej postaci, jaką nadał jej traktat z Maastricht i traktat lizboński. Traktat z Maastricht dokonał zmiany formuły europejskiej współpracy. Dotychczas była to formuła konfederacji, czyli związku państw. Traktat z Maastricht odrzucił formułę konfederacji na rzecz formuły federacji, czyli państwa związkowego, a traktat lizboński to państwo związkowe w postaci Unii Europejskiej, z Niemcami, jako politycznym kierownikiem, proklamował. Tymczasem niemieckie przywództwo w Unii Europejskiej zachwiało się w tym samym czasie, gdy w USA doszło do konfrontacji demokracji kierowanej z demokracją spontaniczną; tamtejszy „lud” przestał słuchać pani wychowawczyni, postanowił kierować się własnym rozumem. Donald Trump szóstym zmysłem poczuł siłę tego zwrotu i stanął na jego czele, prezentując się jako polityk „antysystemowy”. Zgodnie z deklaracją prezydenta Trumpa, „antysystemowość” w polityce międzynarodowej przekłada się na odbudowę potęgi i przywództwa Ameryki, a trzeba pamiętać, że to państwo jest silne, które ma sąsiadów słabszych od siebie. Nic zatem dziwnego, że obecne kierownictwo USA nie życzy sobie żadnego, zwłaszcza zdominowanego przez Niemcy, „Cesarstwa Europejskiego” - a ta amerykańska intencja wychodzi naprzeciw oczekiwaniom wielu europejskich narodów, które w powrocie do formuły konfederacji upatrują swoją szansę. W tej sytuacji misja, jaką powierzył prezydent Trump Tedowi Mallochowi, ma całkiem spore szanse powodzenia.