Stanisław MICHALKIEWICZ

Strona autorska felietony artykuły komentarze

www.michalkiewicz.pl

Stanisław Michalkiewicz

Drodzy Czytelnicy!

Ideą strony jest bezpłatny dostęp do wszystkich zamieszczanych tu tekstów. Nie planuję żadnych ograniczeń dostępu ani żadnych opłat.

Jeśli chcieliby Państwo dobrowolnie wesprzeć wolne słowo i pomóc w rozwoju strony – proszę o wpłaty na podane poniżej konta bankowe.

Dziekuję za Wasze życzliwe wsparcie!

Stanisław Michalkiewicz

Dokładne dane kont »

Serdecznie dziękuję wszystkim wspierającym!

Informacje o nowych wpłatach podajemy 2 lub 3 razy w miesiącu.

Jeśli dokonali Państwo wpłaty, a nie ma jej na liście, prosimy o e-mail »


14 października
HK, Stare Budkowice,5 zł

12 października
AC, Wilkszyn,50 zł
AMM, Police,10 zł
GD, Gryfino,50 zł
ML, Radlin,5 zł
MM, Szczecinek,30 zł
MMK, Tarnów,300 zł
WCB, Rumia,20 zł

11 października
JJ, Września,30 zł
KC, Poznań,1 zł
KML, Katowice,50 zł
MAS, Gorlice,50 zł
NEG, Zagórnik,5 zł
PW, Wrocław,500 zł
PZ, Gliwice,50 zł
RPZ, Szczecin,14 zł
SA, Łódź,100 zł
SP, Gdańsk,30 zł

10 października
AS, Warszawa,100 zł
CW, Chełm,100 zł
JC, Augustów,30 zł
MB, Tarnów,20 zł
MM, Brzeg Dolny,20 zł
RA, Bzów,50 zł
RMC, Toruń,50 zł
RRK, Łódź,40 zł
SM, Świdnica,50 zł
SW i RW, Poznań,10 zł

9 października
ML, Warszawa,20 zł
RL, Legionowo,5 zł
W, Zielona Góra,10 zł
ZAK, Marki,100 zł

8 października
GC, Dębica,20 zł
KZK, Łódź,150 zł

6 października
JRK-P, Skrzyszów,1 zł
MŁ, Legnica,5 zł

5 października
AW, Warszawa,50 zł
EAM, Zamość,50 zł
GK, Szczecin,50 zł
LW, Kraków,300 zł
MC, Gdańsk,50 zł
MP, Kielce,100 zł
ZO, Częstochowa,20 zł

4 października
JP-Ś, Warszawa,100 zł
MWP, Warszawa,10 zł
PSM, Wrocław,100 zł
PSM, Wrocław,50 zł
RPK, Warszawa,15 zł
TP, Warszawa,25 zł
WJG, Kraków,10 zł
ZF, Metuchen,100 zł

3 października
AMD, Białystok,20 zł
JW, Kraków,50 zł
MG, Stargard,20 zł
TB, Konin,10 zł
TŁ, Lublin,10 zł

2 października
ASB, Jasło,2 zł
AWB, Reda,5 zł
GG, Przyrów,10 zł
JS, Lublin,50 zł

Więcej o wpłatach »

Statystyki odwiedzin

W tym miesiącu średnio
9 444 wizyt dziennie
październik151 107wizyt
wrzesień288 624wizyt
sierpień291 926wizyt
lipiec301 811wizyt
czerwiec293 809wizyt
maj334 611wizyt
kwiecień349 898wizyt
marzec361 496wizyt
luty399 130wizyt
styczeń436 316wizyt
grudzień389 437wizyt
listopad326 583wizyt

Więcej statystyk »

50 735 262 wizyt
od 6 czerwca 2006r.

Spotkania

  • 18 października
    we Wrocławiu
  • 19 października
    w Jastrzębu Zdroju
  • 25 października
    w Krakowie
  • 2 listopada
    w Lublinie
  • 4 listopada
    w Terespolu
  • 17 listopada
    w Łodzi

Więcej o spotkaniach »

Ogłoszenia

Więcej informacji »

Książki S. Michalkiewicza

Protector traditorum

Protector traditorum

Wszystkie książki »

Z perspektywy polskiej i kosmicznej

Komentarz    tygodnik „Goniec” (Toronto)    7 stycznia 2018

Koniec starego roku i początek nowego. Starożytnym Rzymianom, którzy przejętej od Greków religii nadali charakterystyczny dla nich formalizm, ta zbieżność nasunęła pomysł, że tym dniem musi opiekować się specjalne bóstwo, o obliczach skierowanych zarówno ku przeszłości, jak i ku przyszłości. Tak narodził się dwulicowy Janus, będący zarazem opiekunem wszystkich przejść, bram, drzwi i mostów. Od jego imienia wziął również nazwę pierwszy miesiąc roku: januarius. Nawiasem mówiąc, w łacińskich nazwach miesięcy odbija się historia Rzymu. Początkowo miesięcy było tylko dziesięć i dlatego wrzesień nosi nazwę „septembra”, czyli „siódmego”, październik - „octobra”, czyli „ósmego”, listopad - „novembra”, czyli „dziewiątego”, a grudzień - „decembra”, czyli dziesiątego. Poprzednie miesiące zapożyczały nazwy od imion bóstw poczynając od februariusa, który zawdzięczał są nazwę odbywanym wtedy właśnie obrzędom oczyszczającym (februa), ale te obrzędy wywodzą swoją nazwę od Feba, czyli Apollina. Nawiasem mówiąc, w czasach saskich popularny był w Polsce wierszyk wielkanocny treści następującej: „Jak Febus jasny wychodzi z podcienia, tak Jezus Chrystus z grobu, spod kamienia. Śliczna lilija w ogródku rozkwita, Panna Maryja z Jezusem się wita...” - i tak dalej. Te obrzędy poprzedzały nowy rok, rozpoczynający się w marcu, który nazwę swoją zawdzięcza Marsowi, bogowi wojny. Aprilis pochodzi od Afrodyty, maius – od Mai, a czerwiec, czyli iunius – od Junony. Początkowo pierwszym miesiącem roku był marzec i 15 marca, czyli w idy marcowe, swoje urzędowanie rozpoczynali konsulowie. Ale w roku 153 przed Chrystusem przesunięto ten termin o dwa i pół miesiąca wstecz i w ten sposób na początkowy miesiąc roku awansował januarius. Za Juliusza Cezara nasz lipiec nazwano „julius”, a za Oktawiana sierpień - „augustus”. W ten sposób kalendarz mniej więcej odpowiadał okresowi roku astronomicznego, to znaczy – okresowi, w którym Ziemia wykonuje pełny obrót wokół Słońca. Ale oprócz roku słonecznego mamy jeszcze tzw. rok galaktyczny, to znaczy okres, w którym Układ Słoneczny, usytuowany w jednym z ramion galaktyki Drogi Mlecznej, wykonuje pełny obrót wokół galaktycznego centrum. Pędząc z szybkością 250 km na sekundę potrzebuje na jeden pełny obieg około 250 milionów lat ziemskich. Biorąc tedy pod uwagę lata galaktyczne, Ziemia jest zaledwie pełnoletnia, bo liczy sobie zaledwie 18 galaktycznych lat. A przecież Droga Mleczna też nie stoi w miejscu, tylko pędzi z prędkością ponad 2 milionów kilometrów na godzinę w kierunku centrum skupiska galaktyk, którą astronomowie zapatrzeni w gwiezdne mrowie nazywają „supergromadą lokalną”. Przewidują oni, że za 3 miliardy lat dojdzie do zderzenia Drogi Mlecznej z sąsiadującą z nią Mgławicą Andromedy. Co z tego wyniknie – trudno zgadnąć, ale jedno jest pewne, że pozostało nam jeszcze trochę czasu, który – jak nakazuje nowa, świecka tradycja - możemy poświęcić rozpamiętywaniu najważniejszych wydarzeń mijającego roku i wysnuć z nich prognozy na rok nadchodzący.

Akomodując się tedy do tej nowe, świeckiej tradycji, wskazałbym na pięć wydarzeń, które odcisnęły swoje piętno na sytuacji naszego nieszczęśliwego kraju i mogą zaważyć na biegu wydarzeń w najbliższej przyszłości. Pierwsze – to felonia, jakiej dopuścił się pan prezydent Duda wobec swego wynalazcy, czyli prezesa Jarosława Kaczyńskiego. Felonia wywodzi się ze Średniowiecza i oznacza wiarołomstwo, jakiego dopuszczał się niekiedy wasal w stosunku do swego suzerena. Wtedy mogło to skutkować odebraniem lenna, ale konstytucja, którą pod Pałacem Namiestnikowskim w Warszawie spożywali w wigilię Obywatele Rzeczypospolitej, takiej możliwości w stosunku do prezydenta nie przewiduje, toteż pozycja prezesa Kaczyńskiego wskutek tego osłabła, jakby mu ktoś odrąbał jedną nogę. Ale i pan prezydent jakby trochę przestraszył się własnej odwagi, bo zapewne sam zrozumiał, albo ktoś starszy i mądrzejszy mu wytłumaczył, że jeśli spali wszystkie mosty przez które zachowywał łączność z PiS-em, to będzie skazany wyłącznie na auxilia starych kiejkutów, a to może okazać się dla niego gorsze od śmierci. Toteż pan prezydent dokazuje, a jakże – ale jakby w granicach normy. Mamy zatem dwie możliwości; albo pan prezydent mosty spali, albo nie. Jeśli podczas zapowiadanej po Trzech Królach „głębokiej rekonstrukcji rządu” odejdzie złowrogi minister Antoni Macierewicz, to będzie to nieomylny znak, że prezes Kaczyński cofa się na całej linii, a pan prezydent też idzie na całość. Jeśli nie, to będzie znaczyło, że utarł się jakiś kompromis.

Drugim wydarzeniem jest lipcowa wizyta prezydenta USA Donalda Trumpa w Warszawie, dokąd przybył na Forum Państw Trójmorza. Podczas konferencji prasowej prezydent Trump oświadczył, że projekt Trójmorza bardzo mu się podoba i USA będą go „wspierały”. Myślę, że ta deklaracja prezydenta Trumpa uruchomiła w Berlinie dzwonek alarmowy, bo ewentualna realizacja projektu Trójmorza zagraża trzem żywotnym niemieckim interesom: podważa, być może nawet w sposób trwały, niemiecką hegemonię w Europie, blokuje projekt budowy IV Rzeszy, w który Niemcy tyle już zainwestowały, no i stwarza krajom Europy Środkowej szansę strząśnięcia więzów nałożonych na nie przez niemiecki projekt Mitteleuropa z roku 1915. Dlatego też Niemcy zrobią wszystko, by do realizacji tego projektu nie doszło, a najprostszym tego sposobem jest doprowadzenie do przesilenia politycznego w Polsce i zmiany rządu na taki, który Polskę z tego projektu wycofa, a Trójmorze bez udziału Polski nie ma sensu.

Toteż nic dziwnego, że przy niemiecko-francuskiej zachęcie (następnego dnia po ostatnim szczycie UE Nasza Złota Pani i francuski prezydent Macron oświadczyli, ze będą „wspierali” Komisję Europejską w jej walce o praworządność i demokrację w Polsce), Komisja Europejska zdecydowała o rekomendowaniu zastosowania wobec Polski słynnego art. 7 traktatu o Unii Europejskiej. Jeśli Rada Europejska zdecydowałaby o jego zastosowaniu, Polsce groziłoby czasowe odebranie prawa głosu w organach UE, a nawet dotkliwe sankcje finansowe. Wprawdzie taka decyzja wymaga jednomyślności, a Węgry zadeklarowały, iż nie poprą żadnego wrogiego wobec Polski posunięcia na terenie UE, ale skoro Komisja podjęła swoją decyzję i nawet wyznaczyła Polsce 3-miesięczny termin ultimatum, to być może tamtejsi krętacze znaleźli kruczek umożliwiający obejście warunku jednomyślności przy pozorach legalności. O tym, jak jest, przekonamy się już na wiosnę, a może nawet wcześniej.

Czwartym wydarzeniem jest decyzja amerykańskiego Senatu o zatwierdzeniu Aktu nr 447, dotyczącego realizacji żydowskich roszczeń majątkowych przez kraje, które w roku 2009 lekkomyślnie wzięły udział w konferencji pod tytułem „Mienie ery holokaustu” w Pradze. Jeśli ten Akt stanie się obowiązującą w USA ustawą, władze tego kraju zyskają pozory legalności do wywierania na kraje Europy Środkowej, a więc i na Polskę, rozmaitych form nacisku z sankcjami włącznie. Takie rzeczy można ewentualnie robić wrogom, ale nie sojusznikowi, który w ramach NATO udostępnia Stanom Zjednoczonym swoje terytorium dla potrzeba amerykańskiej globalnej rozgrywki z Rosją, ryzykując w razie czego zniszczenie tego terytorium ze wszystkim, co na nim jest. Niestety reakcja Polska jest taka, jakby to niebezpieczeństwo nikogo nie obchodziło. Widać to nie tylko po braku jakiejkolwiek reakcji ze strony rządu i opozycji, ale również po reakcji niezależnych mediów, które unisono nabrały wody w usta. Może to być poszlaka, że jakieś decyzje już zapadły, ale jeśli tak, to by oznaczało, że „dobra zmiana” zakończyć się może wepchnięciem mniej wartościowego narodu tubylczego w żelazny uścisk jerozolimskiej szlachty, od której łatwo się nie uwolnimy.

Czy pozostaje z tym w jakimś przyczynowym związku wydarzenie piąte – to zostanie nam objawione w stosownym czasie. Mam oczywiście na myśli decyzję prezydenta Trumpa o przeniesieniu amerykańskiej ambasady z Tel Awiwu do Jerozolimy, co oznacza uznanie przez USA de facto i de iure tego miasta za stolicę Izraela. Nietrudno było się domyślić, że ta decyzja rozjuszy cały świat muzułmański, ale skoro tak, to prezydent Trump chyba właśnie tego chciał. A dlaczego? Pewnie dlatego, że w stanie takiego rozjuszenia muzułmanie mogą zrobić coś okropnego, co dostarczy pretekstu, by podgarnąć ich na kupkę i przykładnie wymłócić. Chodzi zwłaszcza o Iran, który od pewnego czasu budzi niepokój w bezcennym Izraelu. Program wymłócenia może oczywiście zakończyć się wesołym oberkiem, ale może się tak nie zakończyć, bo z wojną to wiadomo tylko, a i to nie zawsze, jak się zaczyna, ale nigdy nie wiadomo, jak się skończy. Toteż Senat USA mógł zatwierdzić ten Akt 447 na wypadek, gdyby jednak coś poszło nie tak i bezcenny Izrael trzeba by szybko przenosić w jakiś inne miejsce.

Jak widzimy, rok 2018 może zapoczątkować nadejście tak zwanych „ciekawych czasów” - ale niezależnie od tego, jak rozwiną się wypadki zapoczątkowane przedstawionymi wydarzeniami, Ziemia nadal będzie krążyła wokół Słońca, które, wraz z całym Układem Słonecznym, będzie pędziło z szybkością 250 kilometrów na sekundę wokół centrum Drogi Mlecznej, która z kolei z szybkością dwóch milionów kilometrów na godzinę będzie pędziła w kierunku „supergromady lokalnej” z każdą chwilą zbliżając się do Mgławicy Andromedy, by za 3 miliardy ziemskich lat się z nią zderzyć. Jak widzimy, ocena stopnia dramatyzmu wydarzeń zależy od perspektywy – a z perspektywy kosmicznej nie mają one żadnego znaczenia.

Stanisław Michalkiewicz

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

Copyright © 2006-2017 Stanisław Michalkiewicz. Wszystkie prawa zastrzeżone. Strona działa od 6 czerwca 2006 r.

Autor: michalkiewicz@michalkiewicz.pl Redaktor strony: webmaster@michalkiewicz.pl Formularz kontaktowy

Konto złotówkowe: mBank SA 75 1140 2017 0000 4002 0542 5287 Dokładne dane kont

Konto walutowe EURO: mBank SA 76 1140 2004 0000 3712 0674 5873

Konto dewizowe: mBank SA PL26 1140 2017 0000 4612 0038 0386 Swift/BIC: BREXPLPWMBK