Gdyby od niepamiętnych czasów nie było wiadomo, że najcięższa jest dola chłopa, to musielibyśmy przyjąć, że najcięższa jest dola emeryta. Los emeryta jest godny pożałowania; emerytura nie wystarcza mu na podstawowe wydatki, nie mówiąc już o lekach, które dla emerytów stają się rodzajem artykułu luksusowego. Można powiedzieć, że przejście na emeryturę ma w sobie przedsmak tego, czym musi się ona nieuchronnie zakończyć: przedsmak śmierci.

Bezlitosne prawo skazuje mężczyzn na ten czyściec za życia już w wieku 65 lat, a dla kobiet jest jeszcze okrutniejsze, bo wiek emerytalny ustanawia już na lat 60. Wydawałoby się, że ludzie powinni obawiać się przejścia na emeryturę podobnie jak śmierci i maksymalnie odwlekać nadejście tego smutnego momentu.

Tymczasem jest odwrotnie; na skutek presji związków zawodowych wicepremier Gosiewski zapowiedział przekazanie co najmniej 20 mld zł na sfinansowanie tzw. emerytur „pomostowych” to znaczy – przyznawanych przed osiągnięciem wieku emerytalnego.

Co więcej – zdaniem związków zawodowych te wcześniejsze emerytury powinny zostać uznane za trwałą zdobycz „ludzi pracy”. W tej sytuacji są dwie możliwości; albo większość ludzi w Polsce z zagadkowych przyczyn pragnie jak najszybciej pogorszyć własną sytuację życiową, albo dola emeryta nie jest tak ciężka, jak mówią.