16 listopada zostałem zaproszony do Łodzi na spotkanie z tamtejszą Publicznością w Księgarni Wojskowej przy ulicy Tuwima. Mój przyjazd został rozreklamowany przez grupę „Dziewuchy Dziewuchom” - żeby właściciele tej Księgarni, Państwo Ewa i Waldemar Podgórscy mnie odprosili, jako że „nie możemy dopuszczać, by takie osoby miały możliwość wypowiadania się publicznie”. Ale Państwo Podgórscy ani nie przestraszyli się „dziewuch”, ani też nie przekonało ich to totalniackie i głupie uzasadnienie ich żądań. Spotkanie się odbyło, publiczność dopisała do tego stopnia, że zabrakło miejsc siedzących, a wielu uczestników spotkania powiedziało mi, że dowiedziało się o nim właśnie dzięki protestowi „Dziewuch”, który został nagłośniony przez niezależne media głównego nurtu. Toteż na początku spotkania podziękowałem „Dziewuchom” za reklamę, bo wprawdzie intencje z pewnością miały inne, jednak przecież nie tylko intencje się liczą, ale również, a może nawet przede wszystkim – skutki.

Ale na tym sprawa bynajmniej się nie skończyła i już po spotkaniu Państwo Podgórscy otrzymali korespondencje w tej sprawie. Jeden list nadesłał pan mecenas Maciej Dominik Pakowski, adwokat Trybunału Metropolitalnego w Łodzi. Żeby prawdziwa cnota nie pozostała bez nagrody, podaję treść tego listu, który otrzymałem dzięki uprzejmości Państwa Podgórskich, w pełnym brzmieniu:

Jak widzimy, pan mecenas Maciej Dominik Pakowski próbuje konfundować Państwa Podgórskich i brać ich pod włos przy pomocy argumentacji pobożnej. Ale przecież totalniacki program w dziedzinie wolności słowa można realizować nie tylko przy pomocy argumentacji pobożnej. Pan mecenas, jako katolik zawodowy, musi oczywiście działać w ramach swojego emploi, natomiast „Dziewuchom” odwoływanie się do argumentacji pobożnej nie bardzo przystoi. Toteż napisały one osobny list na papierze firmowym Urzędu Miasta Łodzi, co – jak przypuszczam – było pierwszym poważnym ostrzeżeniem i zapowiedzią administracyjnych prześladowań ze strony tego Urzędu wobec Państwa Podgórskich i ich Księgarni.

Żeby było śmieszniej, list podpisała rzeczniczka prezydenta miasta Łodzi do spraw Równego Traktowania. Dzięki temu można znaleźć wspólny mianownik między argumentacją pobożną i argumentacją bezbożną, że i jedni i drudzy „nie wiedzą, co czynią”. Ale nie tylko taki wniosek można z tych korespondencji wyciągnąć. Nasuwają się bowiem i inne. Po pierwsze - że zarówno postępowi katolicy, jak i postępowe „Dziewuchy” uważają, że swoboda wyrażania poglądów powinna obejmować tylko głosicieli poglądów zatwierdzonych, natomiast głosiciele poglądów, którym zatwierdzenia odmówiono, nie powinni mieć dostępu do dyskursu publicznego. Warto przypomnieć, że takie właśnie przekonanie było powszechnie obowiązujące za pierwszej komuny, tyle – że wtedy środowiska katolickie opowiadały się za swobodą słowa. Teraz zaczyna być inaczej. Po drugie – że coraz wyraźniej widać, że siły nieubłaganego postępu łączą się, niczym proletariusze wszystkich krajów, nie tyle przechodząc do porządku nad różnicami ideowymi, które z pozoru wydawałyby się nie do przezwyciężenia, co znakomicie się uzupełniając. Trudno zgadnąć, co może być przyczyną takiej koordynacji w zwalczaniu wolności słowa, ale nie można wykluczyć, że 18 miliardów dolarów, które na rozwój postępowego ruchu komunistycznego wyłożył niedawno stary żydowski finansowy grandziarz Jerzy Soros. Gdyby tak rzeczywiście było, to taka sytuacja potwierdzałaby w całej rozciągłości trafność spostrzeżenia starożytnych Rzymian, że nie ma takiej bramy, której nie przeszedłby osioł obładowany złotem.