„Owce” gryzą się może jeszcze bardziej, niż kiedyś, bo dzisiaj sporą część narodu stanowi potomstwo komunistycznych „ojców założycieli”, Niemcy trapią nas po staremu, to znaczy – oczywiście po nowemu, „po europejsku”.

Żydów podobno „nie ma”, ale pewnie wkrótce „będą”, bo „Gazeta Wyborcza” donosi, iż „masowo” zabiegają o polskie paszporty. Na pierwszy rzut oka trudno to zrozumieć, bo z jednej strony żądają od Polski zaprzestania „dyskryminacji”, ale – po pierwsze - kogóż właściwie Polak dyskryminuje, skoro Żydów „nie ma”, a po drugie – gdyby rzeczywiście szalała u nas dyskryminacja i antysemityzm, to czy Żydzi zabiegaliby akurat o polskie paszporty i w dodatku – „masowo”?

Zresztą mniejsza o to, bo na razie radzi nam Fundacja Batorego, funkcjonująca dzięki dotacji „filantropa” Jerzego Sorosa. Okazuje się, że zmiany nie są wcale takie duże; szczerze mówiąc – nie ma ich wcale, a jeśli wydaje nam się, że są, to tylko dlatego, że wielu ludzi nie przywiązuje wagi do historii, a nawet jej specjalnie nie zna, bo woli „wybierać przyszłość”.

Skądinąd jednak wiemy, że przyszłość nie bierze się z nikąd, tylko wyrasta z przeszłości, w związku z tym, kto panuje nad przeszłością, też wyznacza kształt przyszłości. A ponieważ przyszłość nikomu nie jest obojętna, pewnie dlatego obserwujemy zaostrzające się zmagania o panowanie nad przeszłością, podobne do zaostrzania się walki klasowej, która, zdaniem Józefa Stalina miała następować w miarę postępów socjalizmu. Ponieważ pod osłoną retoryki wolnorynkowej, w całej Unii Europejskiej socjalizm rozwija się bardzo dynamicznie, więc wszystko się zgadza.

Z tego powodu w Fundacji Batorego odbyła się narada pod tytułem „Lustracja po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego”. Pan prof. Wiktor Osiatyński ubolewał nad tym, że lustracja rodzi coraz większe podziały i konflikty moralne, a pan prof. Marek Zubik wyraził wątpliwość, czy prawdę historyczną da się ustalić za pomocą instrumentów prawnych.

No, jakże można powątpiewać w taką możliwość? Nie tylko, że się da, ale w ogóle trzeba sobie szczerze i wyraźnie powiedzieć, że prawdę historyczną raz na zawsze można ustalić wyłącznie przy pomocy instrumentów prawnych. Taki instrumentem prawnym jest np. art. 55 ustawy z 18 grudnia 1988 r. o Instytucie Pamięci Narodowej, mówiący o tzw. „kłamstwie oświęcimskim”.

Jeśli zinterpretuje się go dostatecznie szeroko, to można doprowadzić do sytuacji, w której pożądana wersja prawdy historycznej zostanie przyjęta „powszechnie i bez zastrzeżeń” – jak marksizm w Związku Radzieckim, na co zwracał uwagę prof. Tatarkiewicz. Warto bowiem przypomnieć, że ten przepis przewiduje karę do 3 lat więzienia za głoszenie prawdy historycznej w wersji odmiennej od zatwierdzonej.

A komu by się chciało dzisiaj tak narażać? Zbyt wielu chętnych nie będzie, tych nielicznych się pozamyka i w ten sposób położy fundamenty pod Ministerstwo Prawdy, bez którego pogrążymy się w moralnych rozterkach.