Oto kolejna rocznica największego wydarzenia w dziejach ludzkości – jak wierzą chrześcijanie – kiedy to za panowania cesarza Oktawiana Augusta, w prowincji syryjskiej imperium rzymskiego, w której znajdowało się Królestwo Judzkie, rządzone twardą ręką Heroda Wielkiego, który godność królewską otrzymał z łaski rzymskich triumwirów, przyszedł na świat Stwórca Wszechświata, wcielając się w postać ludzką. Ci, którzy chrześcijanami nie są, ale są ludźmi inteligentnymi muszą przyznać, że jeśli nawet nic takiego się nie zdarzyło, to znaczy - jeśli nie ma żadnego Stwórcy Wszechświata, w związku z czym nie mógł on w tej sytuacji przybrać ludzkiej postaci – to taka fantazja legła u podstaw najpotężniejszej literatury wszech czasów, wobec której wysiłki laureatów literackiej Nagrody Nobla, zwłaszcza ostatnich edycji, nie wytrzymują jakiegokolwiek porównania. W tym bowiem przypadku mielibyśmy do czynienia nie tylko z gigantyczną wizją, ale i tajemnicą – dlaczego właściwie w umyśle Stwórcy Wszechświata zrodziło się takie pragnienie. I jak w tak zwanej „osobliwości” zawodzą wszelkie prawa fizyki, tak i w obliczu tej tajemnicy bezsilne są prawidła logiki, jako, że Absolutu w sylogizmach zamknąć niepodobna. Drugą tajemnicą obok tej głównej jest jednak i to, że ta literatura wychodzi naprzeciw pragnieniom olbrzymiego ordynku ludzkich pokoleń. Czyżby te pragnienia były czystym przypadkiem? Trzecią tajemnicą, bo – jak mawiali starożytni Rzymianie, którzy każde spostrzeżenie zaraz ubierali w postać pełnej mądrości sentencji – omne trinum perfectum – co się wykłada, że wszystko co potrójne, jest doskonałe – jest to, że nawet ci, którzy religią chrześcijańską pogardzają, jako „opium dla ludu” i narkotyzują się rozmaitymi specyfikami dostarczanymi przez żydokomunę – w tę rocznicę odczuwają coś na kształt melancholii. No i dobrze, bo pycha musi przynosić przynajmniej takie konsekwencje. Zaś ci, którzy idą za radą poety i „wiarą korzą zmysły i rozum swój”, odczuwają radość w przeczuciu potężnego ładunku przyjaźni z zaświatów. Próbując się do niej dostroić, składają sobie życzenia, które – gdyby spełniły się chociaż w połowie – oznaczałyby przybliżenie się Królestwa Bożego. Toteż i ja życzę Państwu łaski Nieba, która przekłada się na zdrowie, pogodę ducha nawet w obliczu przeciwności i wszelkiej pomyślności - bo przecież każdy ma jakieś plany również względem siebie. Dziękuję Wam za objawy życzliwości, zarówno w postaci wsparcia duchowego, jak i materialnego, których tak wiele doświadczyłem zwłaszcza w tym, kończącym się roku. Dziękuję również za wsparcie, jakiego udzieliliście Państwo w postaci 1 procenta podatku, na leczenie i rehabilitację Marcina Walczyńskiego. Tak się szczęśliwie złożyło, że Wasze pieniądze dotarły do jego rodziców jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia, dostarczając dodatkowej radości.