Budynek Sądu Okręgowego w Poznaniu sprawia imponujące wrażenie. Zanim się tam wejdzie, trzeba wspiąć się na schody, żeby każdy poczuł, jak praworządność go przytłacza. I o to pewnie chodzi, bo na przykład gmach sądów w Warszawie przy Al. Solidarności – jak zauważył pewien spostrzegawczy komentator – ma każdego przekonać, że „sprawiedliwość jest nieludzka”. „Ale ty wyjść nie możesz. Tobie by wyjść nie dali. Bo za drzwiami jest siła. Potęga z żelaza i stali. Kiedy tak drżysz zajączku u stóp mistycznej drabiny, za drzwiami stoją ludzie mający karabiny” - pisze poeta. Ale wrażenie tej surowości, to jedna sprawa, a ludzki personel tych gmachów, to sprawa druga. Każda surowość jest łagodzona przymiotami natury ludzkiej, co wyraża starożytne porzekadło, że nie ma takiej bramy, której nie przeszedłby osioł obładowany złotem. Tak właśnie radził znawca duszy rosyjskiej Sałtykow-Szczedrin, że jeśli jakaś sprawa wydaje się beznadziejna, to wystarczy dać trzy ruble feldfeblowi i zaraz wszystko okazuje się proste.

Może tak bywa w czasach zwyczajnych, to znaczy – normalnych – ale my w normalnych czasach nie żyjemy, bo przez anonimowych dobroczyńców ludzkości została zarządzona pandemia zbrodniczego koronawirusa. Toteż kiedy tylko pokonaliśmy z żoną schody i weszliśmy do środka, natknęliśmy się na barierę, gdzie trzeba było się wylegitymować, jako uczestnik postępowania. Ponieważ żona – w odróżnieniu ode mnie - nie była wezwana przez niezawisły sąd gwoli przesłuchania, to miła pani nie chciała jej wpuścić – ale przekonałem ją, że jeśli żona nie wejdzie, to zostanę pozbawiony możliwości obrony. Na nic się to jednak nie zdało, bo kiedy już przeszliśmy bramkę wykrywającą metal i inne niedozwolone substancje, pojawił się policjant, który stanowczo zażądał, by żona opuściła gmach sądu. Z tego wszystkiego zapomniałem użyć argumentu, że żona właśnie odprawuje tutaj strajk kobiet, bo jestem pewien, że na takie zaklęcie każde kolano zgina się, jak dziób pingwina i policjant też by powiedział: aaa, to co innego! Niestety kobiety nie uczestniczące w „rewolucji macic” są ewidentnie dyskryminowane i mam nadzieję, że pan Adam Bodnar, który zasiedział się na operetkowej posadzie rzecznika praw obywatelskich, wyśle stosowne pismo gdzie trzeba.

Wszedłem tedy do gmachu sam i zauważyłem, że są tam korytarze poziome, ale i pionowe, niczym w gmachu redakcji „Gazety Wyborczej” przy ul. Czerskiej w Warszawie – o czym dowiedzieliśmy się podczas badania przez sejmową komisję okoliczności korupcyjnej propozycji, jaką Lew Rywin złożył panu red. Adamowi Michnikowi. Na tych korytarzach – ani żywego ducha – co wskazuje, że zbrodniczy koronawirus wygrywa również ze sprawiedliwością. Co tu ukrywać; dobrze to nie wygląda. Okazało się jednak, że niezawisły Sąd Okręgowy w Poznaniu uznał się za niewłaściwy miejscowo, więc postanowił przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie – czego domagałem się w odpowiedzi na pozew. Podobnie, kiedy już otrzymałem wezwanie do osobistego stawiennictwa gwoli przesłuchania mnie w charakterze strony, zwróciłem się do niezawisłego sądu z zapytaniem, czy to wezwanie oznacza, że sąd uznał się za właściwy miejscowo – ale głuche milczenie było mi odpowiedzią. Przejechaliśmy się tedy z żoną do Poznania, co kosztowało nas prawie 500 złotych, podczas kiedy znaczek na liście z odpowiedzią, kosztowałby zaledwie 3,50. Ale nie ma takich poświęceń, ani takich prześladowań, których nie można by ponieść dla sprawiedliwości tym bardziej, że sąd w końcu uznał się za niewłaściwy miejscowo i postanowił sprawę przekazać Warszawie. Ciekawe, czy Sąd Okręgowy w Warszawie jest jeszcze bardziej niezawisły, niż znane na całym świecie z niezawisłości sądy w Poznaniu - ale to zostanie nam objawione w stosownym czasie.