Kilka dni temu pojawiła się wiadomość o śmierci pana dr Jerzego Targalskiego. Jerzy Targalski w latach 70-tych prowadził kwartalnik „Obóz” w ramach podziemnego Wydawnictwa „Krąg”, kierowanego przez Wojciecha Fałkowskiego i Andrzeja Rosnera, z którym ja również współpracowałem. Kwartalnik prowadzony przez dra Targalskiego obejmował zagadnienia związane z sytuacją w Europie Wschodniej, dostarczając swoim czytelnikom informacji, co naprawdę dzieje się w zachodnich republikach sowieckich. Pismo redagowane było na poziomie i myślę, że jego czytelnicy czerpali z niego dużo pożytku.

Potem dr Targalski wyemigrował do Paryża gdzie – o ile mi wiadomo – funkcjonował w środowisku tamtejszej solidarnościowej emigracji. Po transformacji usftrojowej wrócił do Polski i zajął się publicystyką – między innymi w postaci audycji telewizyjnych, zarówno w stacjach telewizyjnych, jak i na youtubie. Ponieważ nasze polityczne sympatie nieco się rozeszły, często dochodziło między nami do spięć, między innymi na tle zarzutów o bliską sympatię do Rosji i Putina, jakie dr Targalski kierował pod moim adresem. Nazywałem to demaskowaniem mnie jako ruskiego agenta, co mnie raczej rozbawiało, tym bardziej, że w innych środowiskach uchodziłem za skrajnego rusofoba, jeszcze w innych – za agenta niemieckiego, a nawet – watykańskiego. No i umarł w wieku zaledwie 69 lat, co przyjąłem ze smutkiem, bo coraz mniej moich znajomych znajduje się wśród żywych. Wieczne mu odpoczywanie.

Kolejną nie tyle smutną, co niedobrą wiadomością jest akt oskarżenia, jaki otrzymałem 22 września. Jestem oskarżony o straszliwą zbrodnię podania do wiadomości nazwiska mojej wierzycielki, której musiałem zapłacić 150 tysięcy złotych plus koszty – w sumie prawie 190 tysięcy złotych. Moja wierzycielka założyła mi też w niezawisłym sądzie cywilnym kolejną sprawę o zapłatę kolejnych 150 tysięcy złotych, co wskazuje, że chce uzyskać ode mnie 300 tysięcy – akurat tyle, ile wziął od niej jej pełnomocnik, drogi pan mecenas Jarosław Głuchowski. Czy się tą kwotą z kimś podzielił i chce w ten sposób zrekompensować sobie swoje honorarium, czy też mamy do czynienia z przemysłem molestowania, czy też i jedno i drugie – czas pokaże, albo i nie. Termin rozprawy nie został jeszcze ogłoszony, ale już zapraszam na nią wszystkich zainteresowanych, a zwłaszcza – telewizje internetowe. Sprawa bowiem ma fundamentalne znaczenie dla wolności słowa w Polsce – czy mianowicie będziemy skazywani przez niezawisłe sądy na podstawie faszystowskiego prawa o ochronie danych osobowych, czy też to faszystowskie prawo będzie tylko martwą literą. Jego faszystowski charakter wynika stąd, że jego twórcy i promotorzy najwyraźniej uważają, iż państwo może obywatelom zabraniać wymawiania nazwisk innych osób bez ich wyraźnego zezwolenia. Uznanie takiej kompetencji państwa jest dowodem statolatrii, stanowiącej istotę faszyzmu – a kamuflaż w postaci „ochrony danych osobowych” niczego tu nie zmienia, zwłaszcza w epoce totalnej inwigilacji, w jakiej żyjemy.

Ale oprócz tej smutnej i złej wiadomości, jest też wiadomość dobra. Ludzie rosną wraz z krajem, więc tym skwapliwiej informuję, że moja wierzycielka, którą do czasu muszę nazywać Hermenegildą Kociubińską, zabłysnęła na naszym firmamencie jako dama i pisarka. Konsekwentnie się konspirując, chociaż przecież nie do końca, wydała właśnie pod nazwiskiem „Katarzyna Nowak” w wydawnictwie „Świat książki” powieść pod tytułem „Sama”, w której opisuje swoje przygody z księdzem. Jestem przekonany, że książka będzie miała szalone powodzenie, zwłaszcza jeśli są w niej tak zwane „momenty”, które zawsze przyciągają uwagę czytelników. Jeśli tak, to otwiera się przed nią oszałamiająca kariera, być może nawet – Literacka Nagroda Nobla, z którą związane są przecież sowite apanaże, nie mówiąc już o filmie, który na pewno dostanie „Oskara” - bo i „momenty” i ksiądz... Skoro Nobla dostała pani Tokarczuk, to dlaczego nie pani „Nowakówna”? Potwierdzałoby to podstawowe odkrycie Kukuńka o istnieniu plusów ujemnych i dodatnich. Na przykładzie Hermenegildy Kociubińskiej widzimy w dodatku, że plusy ujemne mogą przekształcić się w dodatnie, bo przecież gdyby nie ten jurny ksiądz, to pewnie do niczego by nie doszło.