Wbrew solennym deklaracjom z 9 lipca, że koalicja rządowa „już nie istnieje”, 10 lipca po południu Andrzej Lepper ogłosił, że Samoobrona „warunkowo” w koalicji pozostaje.

Już sam fakt, że ta decyzja została ogłoszona dopiero po południu świadczy, iż poparcie pozostałych posłów klubu Samoobrony i dla swego przywódcy, i dla planu zerwania koalicji musiało być bardzo niewielkie. „Nie znałeś litości panie i my nie znajmy litości” – w końcu pan Andrzej chyba nie pozwracał posłom Samoobrony sławnych weksli, więc nie miejsce tu na sentymenty.

Poza tym najwyraźniej do głosu doszedł jak zwykle instynkt samozachowawczy, ale o tym, ma się rozumieć, nie trzeba głośno mówić. Głośno mówić należy natomiast, że to wszystko „dla dobra Polski”. Kto by pomyślał, że dobro Polski może w tak wysokim stopniu zależeć, dajmy na to, od pani Danuty Hojarskiej, czy Renaty Beger?

W tak patriotycznej atmosferze nie można wykluczyć, że nawet pan Andrzej w końcu poświęci się dla dobra Polski, oczywiście jeśli kierowane wobec niego podejrzenia się nie potwierdzą. W takim jednak razie trzeba by zastanowić się nad celowością dalszego istnienia Centralnego Biura Antykorupcyjnego, bo to na podstawie jego ustaleń premier zdymisjonował wicepremiera Leppera.

Inna rzecz, że wicepremier ostatnio za bardzo się rozdokazywał, strasząc zerwaniem koalicji w przypadku, gdy rząd podejmie próbę usunięcia pielęgniarek okupujących pomieszczenia Kancelarii Premiera. A teraz „warunkowo” w koalicji pozostaje. Cóż za bolesny powrót do rzeczywistości!