28 marca pojechałem do niezawisłego Sądu Okręgowego w Poznaniu, dokąd wezwała mnie pani sędzia Urszula Jabłońska-Maciaszczyk – ta sama, która wydała wyrok zaoczny, od którego złożyłem sprzeciw – no a teraz prowadzi tę samą sprawę od nowa. W tej sytuacji nie miałem złudzeń, jak się ona zakończy, a wizyta w niezawisłym sądzie tylko utwierdziła w mnie w tych obawach. Ponieważ sprawa toczy się z wyłączeniem jawności, nie mogę podawać szczegółów, by nie dosięgnęła mnie „surowa ręka sprawiedliwości ludowej”, ale utwierdziłem się w przekonaniu, że główną, a może nawet jedyną przyczyną decyzji o wyłączeniu jawności jest pragnienie, by opinia publiczna nie mogła się dowiedzieć, co się w niezawisłych sądach wyprawia. Już sam fakt, że sprawę, w której zapadł wyrok zaoczny, od którego złożyłem sprzeciw, rozpoznaje sędzia, która ten wyrok wydała, jest wystarczającym dowodem zdemolowania wymiaru sprawiedliwości. Ale wydaje mi się, że płomienni szermierze praworządności z „Polskimi Babciami” na czele, kicali w całkiem innej sprawie – mianowicie żeby sędziami zostawały osoby, na których Sralon, a także inne osobliwe środowiska, mogą polegać. „Ach, jak zdrożał prestiż! Nie chcą stracić prestiżu!” - pisał za pierwszej komuny w warszawskiej „Kulturze” „komunistyczny parobek Hamilton”. Toteż na niezawisłych sądach powinien być spiżem na marmurze wyryty tytułowy napis z „Piekła” Dantego, który się wykłada: wy którzy tu wchodzicie, porzućcie wszelką nadzieję.