„Droga władzo! Traktor warto by rozebrać! Niech mi chociaż dyferencjał dadzą!” – śpiewał Kazimierz Grześkowiak. Najwyraźniej musiał przewidzieć obecne sejmowe przekomarzania nad rządowymi projektami „reformy ochrony zdrowia”. Polegają one na „komercjalizacji”, to znaczy – przekształcenie zakładów opieki zdrowotnej w spółki prawa handlowego i utworzeniu urzędu Rzecznika Praw Pacjenta. Słowem – mamy do czynienia z mieszanką znanego z czasów pierwszej komuny tak zwanego „dalszego doskonalenia” z rozbiórką, to znaczy – stopniowym rozkradaniem państwowego majątku przez razwiedkę, której Platforma Obywatelska odwdzięcza się w ten sposób za ofiarowanie zwycięstwa w ubiegłorocznych wyborach.

Warto w związku z tym przypomnieć, że historia się powtarza, i że obecne przepychanki w związku z „dalszym doskonaleniem” ochrony zdrowia odbywają się według identycznego schematu, jak tak zwana „powszechna prywatyzacja”, którą uznany w swoim czasie za geniusza mniejszego (bo największym geniuszem jest oczywiście prof. Balcerowicz) Janusz Lewandowski ostatecznie skonkretyzował w postaci ustawy z 30 kwietnia 1993 roku o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji. Skończyło się na tym, że każdy mógł sobie wykupić za 20 zł tzw. świadectwo udziałowe, a następnie razwiedka wyprała sobie swoje brudne pieniądze, skupując świadectwa udziałowe od „obywateli”. Po latach nawet Janusz Lewandowski, który w międzyczasie awansował na mniejszego geniusza europejskiego, przyznał, że program NFI zakończył się „fiaskiem” – oczywiście nie dla wszystkich, bo razwiedka, za pieniądze ukradzione m.in. z Pewexu, przecież się uwłaszczyła. Jak wiadomo, koniak jest napojem klasy robotniczej, pitym ustami jej przedstawicieli.

Ale na tym nie koniec, bo w sierpniu 1996 roku uchwalona została ustawa przewidująca komercjalizację przedsiębiorstw państwowym „w celu innym niż prywatyzacja”. O ile ustawa o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji była przeznaczona dla cwaniaków, o tyle ta druga – raczej dla ustosunkowanych matołów. Chodzi o to, że ten „inny niż prywatyzacja” cel sprowadzał się głównie do tego iż w powstającej spółce z udziałem Skarbu Państwa trzeba było powołać radę nadzorczą „spośród osób wskazanych przez ministra”. Dzięki temu rozwiązaniu rząd SLD-PSL mógł ulokować w wygodnych niszach ekologicznych urządzonych na koszt Rzeczypospolitej członków swego zaplecza politycznego. I wypełnił tę misję tak skutecznie, że kiedy w 1997 roku powstał rząd AWS-UW, okazało się, że u każdej państwowej klamki uwieszone jest grono zasłużonych. W rezultacie charyzmatyczny premier Buzek musiał wprowadzić cztery wiekopomne reformy, w efekcie których nastąpił skokowy wzrost wesołych miejsc pracy w sektorze publicznym, a deficyt budżetowy jednym skokiem osiągnął wysokość 45 miliardów złotych.

Teraz chodzi o to, kto i w jakim stopniu będzie partycypował w kwocie ponad 20 miliardów dolarów – bo takie mniej więcej są całkowite roczne wydatki na ochronę zdrowia w Polsce. Powiedzieć tego głośno oczywiście nie można więc kolejne rządy, podobnie zresztą, jak i kolejne opozycje, kamuflują tę brutalną prawdę przy pomocy „dalszego doskonalenia”. Chodzi, jak wiadomo, o to, żeby „pieniądze podążały za pacjentem” – oczywiście dla jego dobra.. Ale to freudowskie sformułowanie więcej wyjaśnia, niż mówi. Po pierwsze – jeśli pieniądze maja podążać „za pacjentem” a nie z nim, to znaczy, że najpierw trzeba je od pacjenta oddzielić, krótko mówiąc – pod jakimś pretekstem mu je odebrać. Po drugie – nikt nie mówi, w jakiej odległości te pieniądze za pacjentem mają podążać. W rezultacie oddaliły się od niego tak bardzo, że utracił on z nimi nawet kontakt wzrokowy. Nic więc dziwnego, że obsiadły je całe stada sępów, które będą bronić swego żerowiska jak niepodległości, a może nawet bardziej – bo kto dzisiaj broni niepodległości?