Protestacyjny apel sztokholmski przeciwko dyrektorowi Radia Maryja, przewielebnemu o. Tadeuszowi Rydzykowi z zakonu redemptorystów, powstał z inicjatywy przewielebnego ojca Janusza Salamona, kierującego jezuickim Centrum Kultury i Dialogu.

W audycji radiowej, piętnującej sprośne błędy Niebu obrzydłe, w jakich ma pogrążać się ojciec Rydzyk, obok cywilów w osobach red. Sakiewicza i Terlikowskiego, uczestniczył również przewielebny ojciec Marcin Mogilski ze sławnego zakonu dominikanów, którego najsławniejszym reprezentantem jest dzisiaj przewielebny ojciec Konrad Hejmo. Niezależnie od tego, do denuncjatorskiej publicystyki przeciwko przewielebnemu ojcu Tadeuszowi Rydzykowi włączył się „Tygodnik Powszechny”, kierowany przez przewielebnego ojca Adama Bonieckiego ze sławnego zakonu marianów (w swoim czasie – nawet jego generała).

Wszystko to wyczerpuje znamiona monachomachii, opisanej mową wiązaną przez przewielebnego biskupa Ignacego Krasickiego. O ile jednak tamta, XVIII-wieczna monachomachia miała charakter spontaniczny, o tyle ta obecna wydaje się inspirowana co najmniej przez dwa ośrodki.

Przewielebny ojciec Salamon odważył się wystąpić z inicjatywą protestacyjnego apelu sztokholmskiego dopiero po sygnale ze strony Centrum Szymona Wiesenthala z Los Angeles, no a „Tygodnik Powszechny”, wykupiony niedawno przez koncern medialny ITI, który podejrzewam o razwiedkowy rodowód, też musi włączyć się do walki z ideową i rynkową konkurencją w postaci medialnego koncernu, jaki udało się stworzyć przewielebnemu ojcu Rydzykowi. Wszystko, ma się rozumieć, w imię Chrystusa, bo jakże by inaczej?