Poseł Kazimierz Kutz odkrył w sobie powołanie. Zostanie przywódcą narodu śląskiego, który pod jego przewodnictwem zostanie wyprowadzony z polskiego domu niewoli do cudnego raju. Pierwszym krokiem na ciernistej drodze do wyzwolenia jest uzyskanie statusu mniejszości narodowej.

Zgodnie z zasadą równości obywateli wobec prawa, władza publiczna nie powinna dostrzegać w człowieku żadnych cech, za wyjątkiem obywatelstwa oraz – co jest nie do uniknięcia – płatnika podatku. Jeśli próbuje dostrzegać coś więcej, zaczyna dzielić obywateli na grupy. Wydzielenie spośród obywateli jakiejś grupy może być spowodowane dwojaką intencją. Albo po to, by taką grupę obdarzyć przywilejem, albo po to, by taką grupę prześladować. Zarówno jedno, jak i drugie oznacza złamanie zasady równości obywateli wobec prawa, a skoro zasada ta zostanie raz złamana, to nic już nie powstrzyma władzy przed jej naruszaniem w przyszłości. W rezultacie, wskutek prostej zmiany nastrojów, wcześniejsze względy mogą łatwo zmienić się w szykany. Po cóż w takim razie w ogóle otwierać tę puszkę Pandory?

Jedynym wyjaśnieniem może być chęć rozluźniania związku Śląska z państwem polskim poprzez forsowaną w niektórych państwach Europy regionalizację. W niektórych – bo o ile np. w Polsce regionalizacja jest forsowana, to w takich Włoszech pomysł proklamowania w swoim czasie Padanii został przez wszystkich potępiony. Skąd ta asymetria? Czy aby nie stąd, że Niemcy nie mają do Włoch żadnych pretensji terytorialnych, ani nie oczekują na żadne korekty graniczne? W przypadku Polski nie jest to już takie pewne, ale skoro tak, to znaczy, że również Kazimierzowi Kutzowi może wcale nie chodzić o korzyści Ślązaków, tylko o wykonanie jeszcze jednego zadania – tym razem nie dla „Cysorza”, tylko dla Rzeszy.