Szanowni Państwo!

Kiedy jak kiedy, ale w wigilijny wieczór każdy z nas z przyjemnością chciałby odpocząć od polityki. Wigilia Bożego Narodzenia to nie jest pora na politykę, nawet, gdyby stała na wysokim poziomie, o którym u nas w ogóle nie ma mowy. U nas polityka, w największym uproszczeniu, polega na tym, jakby tu najkorzystniej zdradzić własny naród i sprzedać własne państwo. Najkorzystniej – to znaczy również w aureoli żarliwego patriotyzmu, która ma olśnić, a właściwie oślepić wyborców.

Wydawałoby się, że po odejściu z politycznej sceny wpływowych mężów stanu z Samoobrony będzie to przynajmniej trochę lepiej wyglądało, ale gdzie tam! Miejsce wpływowych mężów stanu z Samoobrony zajął poseł Janusz Palikot, który próbuje udowodnić, że w chamstwie nikt mu nie dorówna. Kto wie – może to i prawda, zwłaszcza, że posłowi Palikotowi udało się przelicytować nawet pana wicemarszałka Stefana Niesiołowskiego, człowieka o zszarpanych nerwach, który z całym samozaparciem odgrywa wyznaczoną mu przez ścisłe kierownictwo Platformy Obywatelskiej, a za jej pośrednictwem – przez razwiedkę – rolę chłopaka do pyskowania.

Więc nic dziwnego, że w wieczór wigilijny, kiedy podobno nawet bydlęta mówią ludzkim głosem, chcielibyśmy od tego wszystkiego odpocząć. Chcielibyśmy tym bardziej, że przecież Boże Narodzenie jest dniem szczególnym. Jest przecież rocznicą największego wydarzenia w historii świata i w historii ludzkości, kiedy to sam Stwórca Wszechświata przybrał postać jednego ze swoich stworzeń i w tej postaci włączył się do historii ludzkości.

Ileż delikatnych wskazówek nam w ten dyskretny sposób przekazał! Weźmy na przykład scenę Zwiastowania, kiedy to Archanioł Gabriel oznajmia Marii z jednej strony niebywałą, ale z drugiej - również kłopotliwą dla Niej osobiście nowinę. Właściwie nawet nie nowinę, a raczej – propozycję. Oznajmia – i całe Niebo, cały Wszechświat z zapartym tchem oczekuje, co też na to powie ta młoda Panienka. Jakaż stąd lekcja pokory dla feministek, którym wydaje się, że wynalazły tak zwaną postawę asertywną. Tymczasem nic podobnego! Wzorem postawy asertywnej jest właśnie Maria, matka Jezusa, która bierze Archanioła na spytki i dopiero po jego wyjaśnieniach udziela upragnionej przez zamarły w oczekiwaniu Wszechświat zgody.

Podobne nauki płyną z samej sceny Narodzenia. Ani Maria, ani Józef nie piszą podań do opieki społecznej, nie obwiniają świata za przymusową podróż, nie sarkają na warunki w stajni, tylko radzą sobie sami. Jak wspomina Ewangelia, Maria zawinęła nowonarodzonego Jezusa w pieluszki i złożyła w żłobie. Znaczy to, że te pieluszki musiała sobie wcześniej przygotować, że nie liczyła, iż zrobią to za Nią aniołowie. Aniołowie – owszem; nawet licznie przybyli, ale nie słychać, by któryś z nich Jezusa przewijał. Stąd nauka, że nawet w sytuacji szczególnej łaski Bożej należy zrobić samemu to, co do nas należy, a nie liczyć na cuda – ot, choćby te, które obiecywał przed rokiem pan premier Tusk.

Wreszcie – miejsce Narodzenia Pana Jezusa. W Betlejem, a więc – w zapadłym kącie Judei. Nie w Jerozolimie, gdzie była świątynia, gdzie rezydowali dygnitarze religijni i państwowi, tylko z dala od tych splendorów. Czy to nie napomnienie dla wszystkich ambicjonerów, by nie próbowali wozić się na cudzych plecach, tylko opierali się na własnych nogach? Wprawdzie trzydzieści trzy lata później Pan Jezus też powędruje do Jerozolimy, ale nie żeby robić tam karierę, tylko po to, by swoją działalność wśród ludzi tam uwieńczyć poświęceniem życia.

Nauki płynące z Bożego Narodzenia można by mnożyć w nieskończoność i zapewne zrobią to kaznodzieje na całym świecie. Tymczasem, chociaż w wigilijny wieczór chcielibyśmy trochę odpocząć od polityki, to przecież tak całkiem nie możemy. Jak powiedziała kiedyś pani redaktor Anna Bojarska – „od polityki uciec niepodobna”. Jeśli nawet zaczniemy od niej uciekać, to ona nas dogoni.

I rzeczywiście. Z coraz to nowych krajów europejskich dobiegają nas wieści, że różne tamtejsze władze wydają zarządzenia, których celem jest pozbawienie Bożego Narodzenia charakteru święta religijnego. A przecież treścią tego święta jest właśnie wspomnienie rocznicy urodzin Syna Bożego! Bez tego odniesienia świętowanie tego dnia nie ma najmniejszego sensu – bo w końcu jest to taki sam dzień, jak każdy inny. Jedyne, co go wyróżnia spośród pozostałych 364 dni w roku, to to, że właśnie wtedy przypada rocznica największego wydarzenia w dziejach świata i w historii ludzkości.

Tymczasem wrogowie Jezusa Chrystusa, odwieczni nosiciele tradycji herodowej, nie mogąc już swoją nienawiścią dosięgnąć Go bezpośrednio, próbują unicestwić pamięć o Nim – w tym również – o dniu jego Urodzin, który pragnęliby przekształcić w święto jakichś handełesów. Korzystając z pretekstu tolerancji i ze sposobności, jaką stwarzają socjaliści u władzy, próbują narzucić tę wizję również i nam, którzy jesteśmy chrześcijanami, a więc – jakby powiedzieć w dzisiejszym języku – „chrystusowcami”.

W ten oto sposób polityka, ze swoim odwiecznym pytaniem: „kto-kogo?” – dopada nas również w wieczór wigilijny, kiedy pragnęlibyśmy od niej odpocząć. Na to nic poradzić nie możemy. Musimy tę rękawicę, to wyzwanie podjąć i akcentować religijny charakter Bożego Narodzenia z tym większą ostentacją, im silniejszym naciskom w kierunku przeciwnym będziemy poddawani. Gloria in excelsis Deo, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. Dobrej.

Mówił Stanisław Michalkiewicz