Oświadczenie generała Kiszczaka, jakoby nakazywał podlegającym mu ubekom przypisywanie autorstwa informacji uzyskanych z podsłuchu osobom zarejestrowanym w charakterze konfidentów, stanowi swoisty aneks do umowy „okrągłego stołu”. Umowa ta dotyczyła przekazania władzy nad narodem polskim, a właściwie – zewnętrznych znamion tej władzy – ekipie, do której generał Kiszczak miał zaufanie i którą, jako „gospodarz”, do okrągłego stołu zaprosił. Ale zaufanie - zaufaniem, a „na tym świecie pełnym złości nigdy nie dość jest przezorności” – więc i generał Kiszczak w charakterze polisy ubezpieczeniowej, zachował sobie kompromaty, dzięki którym miał więcej pewności, że – jak to się wyraził Tadeusz Mazowiecki – „umowa będzie dotrzymana”. Ale posiadaczem tajemnicy miał być tylko on – no i oczywiście – konfidenci. Umowa okrągłego stołu nie przewidywała możliwości samowolnego ujawniania kompromatów przez osoby trzecie. Dlatego też próba ujawnienia agentury w strukturach państwa 4 czerwca 1992 roku zakończyła się obaleniem rządu premiera Olszewskiego przez obydwie strony umowy „okrągłego stołu”: razwiedkę i „lewiznę laicką”, czyli dawnych stalinowców, którzy na pewnym etapie przepoczwarzyli się w tzw. „opozycję demokratyczną”.

Jednak – co jeden człowiek zakrył, to drugi odkryje i sekrety zaczęły do publicznej wiadomości przesiąkać, budząc zrozumiałe zaniepokojenie w środowisku konfidentów. Wprawdzie każdy z nich stosował się do instrukcji na wypadek dekonspiracji, tzn. najpierw „nie palił”, potem – może tam od czasu do czasu popalał, ale się nie zaciągał, potem – dobrze może się tam i zaciągał, ale to nikomu nie szkodziło, a jeśli nawet komuś tam przypadkowo mogło zaszkodzić – to po co rozdrapywać stare rany i naśladować „Kajfasza” – i tak dalej. Jednak coraz mniej ludzi dawało się na to nabierać, więc sytuacja dojrzała do absolucji generalnej. I generał Kiszczak taką absolucję zarządził, zobowiązując zarazem ubeków by dawali świadectwo aktualnie ustalonej „prawdzie”. To, że w 20 roku od sławnej transformacji ustrojowej generał Kiszczak nadal wydaje instrukcje ubekom, dowodzi, iż ubecja nadal istnieje jako formacja, że nadal słucha generała Kiszczaka, a zatem – że istnieje w Polsce alternatywna struktura władzy, która, ku naszej rozrywce, wystruguje z banana coraz to nowych mężyków stanu, żebyśmy ich sobie „wybierali”.