Wprawdzie dopiero rozpoczął się karnawał i Jerzy Owsiak uruchomił frajerwerki Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, więc to nie pora na rachunek sumienia. Na rachunek sumienia lepszy byłby raczej początek Wielkiego Postu, niż karnawału, ale do Wielkiego Postu jeszcze daleko i do tego czasu na pewno narobimy sporo nowych głupstw, więc teraz warto zrobić sobie rachunek sumienia z dotychczasowych.

Po czym można ocenić kondycję moralną ludzi i kondycję moralną społeczeństwa? To zależy od punktu widzenia i przyjętych kryteriów moralnych. Co innego znaczy moralność na przykład dla pani posłanki Joanny Senyszyn, a co innego – na przykład dla Matki Teresy z Kalkuty. Dlatego właśnie warto poszukać kryteriów, na które – z uwagi na ich oczywistość – zgodzi się każdy normalny człowiek. Nienormalnych bowiem nie ma co pytać, bo wiadomo, że niczego mądrego nam nie powiedzą.

Kiedy tak się zastanawiam. Jakie to może być kryterium oceny kondycji moralnej pojedynczych ludzi i całych społeczności, to dochodzę do wniosku, że można uznać za nie stosunek do własnego potomstwa.

Kiedy byłem we Francji, zauważyłem, że żyją tam obok siebie dwa narody francuskie. Przynależność do jednego lub drugiego narodu nie zależała – jak się przekonałem – ani od poziomu wykształcenia, ani od zamożności, ani od pozycji społecznej, tylko – od stosunku do dzieci. Ludzie pochodzący z rodzin, w których rodzice przywiązywali wagę do wychowania dzieci, należeli raczej do pierwszego narodu. Ludzie wywodzący się z rodzin nie przywiązujących do tego wagi – raczej do narodu drugiego. Rozróżnienie kto jest kim, było łatwe zwłaszcza dla cudzoziemca. Przedstawiciele pierwszego narodu francuskiego mówili w sposób zrozumiały, podczas gdy przedstawiciele drugiego – porozumiewali się między sobą niezrozumiałymi dla cudzoziemca beknięciami. Co ciekawe – oni te beknięcia rozumieli, ale z drugiej strony jest oczywiste, że przy pomocy takich beknięć można przekazać bardzo ubogie w treści komunikaty: dobrze mi – niedobrze mi, chodź tu – odsuń się – i tym podobne. Krótko mówiąc, przynależność do drugiego narodu francuskiego wynikała z różnego stopnia umysłowego upośledzenia. Warto podkreślić, że reprezentanci drugiego narodu francuskiego często legitymowali się nawet wysokim wykształceniem, ale co z tego, kiedy barbarzyństwo wyłaziło z nich przez wszystkie otwory ciała?

Dlatego każdy moment jest dobry, by zrobić rachunek sumienia ze stosunku do własnych dzieci. Czy uważamy je za własne, czy może – za państwowe? Jeśli za własne – to dlaczego pozwalamy, żeby bandy drapichrustów, których w najlepszym razie przypadek, a w gorszym – podejrzana siuchta wyniosła do rozmaitych dygnitarstw, odbierały nam własne dzieci, żeby pod pretekstem edukacji ukształtować je na własny obraz i podobieństwo? Mówię oczywiście o projektach porywania do tzw. zerówek już sześciolatków. Dlaczego pozwalamy, by międzynarodowa łobuzeria, która poprzez Unię Europejską przechwytuje władzę nad narodami Europy, nastawiała nasze dzieci przeciwko nam, stawiając nas w roli przestępców i „toksycznych rodziców”, kiedy próbujemy egzekwować władzę rodzicielską?

Cóż mamy cenniejszego, niż własne dzieci? Nic. Dlaczego zatem lekkomyślnie powierzamy to, co najcenniejsze, ludziom obcym, w dodatku takim, których moralne kwalifikacje są często poniżej krytyki? Co z nas za ludzie, co z nas za społeczeństwo, że pozwalamy sobą tak poniewierać?