Wprawdzie pisząc te słowa jeszcze nie wiem, jak będzie przebiegało i czym się zakończy nieformalne spotkanie ministrów obrony państw NATO w Krakowie. Ministrowie maja tam radzić nad dalszym przebiegiem tak zwanego utrwalania demokracji w Afganistanie oraz przyszłością samego NATO. Jak dotąd wiadomo, że Amerykanie kładą nacisk na potrzebę zwiększenia liczby wojsk Sojuszu w tym kraju. Jest to trochę zagadkowe, bo jak dotąd zwiększanie kontyngentu wojskowego w Afganistanie raczej demokracji tam nie sprzyja. Skłania to po podejrzeń, że to całe umacnianie demokracji to tylko pretekst, mający uzasadnić koncentrację wojsk których zasadniczym zadaniem będzie uderzenie na Iran. Demokracja bowiem umacniana jest od paru dobrych lat również w Iraku, ze skutkiem identycznym, jak w Afganistanie. Jednak rzut okiem na mapę pozwala zauważyć, że Irak i Afganistan są dwoma ramionami kleszczy, którymi można ściskać Iran. A ponieważ Izrael nie może się już doczekać, kiedy w imię pokoju światowego, praw człowieków, wolności, równości i braterstwa Iran zostanie skotłowany aż do gołej ziemi, podobnie jak to się stało z Irakiem i Afganistanem, to nietrudno się domyślić, że ministrowie będą mieli nad czym radzić.

Jestem przekonany, że Polska nie da się nikomu wyprzedzić w chęci do walki o „wolność waszą i naszą”, bo w tej sprawie, chociaż być może każdy z innego powodu, zarówno pan prezydent, jak i pan premier mają identyczny pogląd. Pan prezydent – bo uderzenia na Iran oczekuje Izrael, a pan premier – bo cóż innego może zrobić w sytuacji, gdy padł taki rozkaz?

Warto przypomnieć, że jeszcze w lipcu ub. roku kandydat na prezydenta Stanów Zjednoczonych Barack Husejn Obama, przemawiając w Berlinie zauważył, że Stany Zjednoczone potrzebują „silnej Unii Europejskiej”, ale także – współpracy z Rosją. Po przełożeniu tej szarady na język ludzki, deklaracja – wtedy jeszcze „obywatela” Obamy – oznacza, że jako prezydent Stanów Zjednoczonych nie ma nic przeciwko temu, by Niemcy urządzały Europę po swojemu, zaś współpraca z Rosją – że Ameryka, póki co, nie potrzebuje w Europie Wschodniej żadnych antyrosyjskich dywersantów. I rzeczywiście – wszystko wskazuje na to, że niemiecki minister spraw zagranicznych pan Steinmeier załatwił z panią sekretarz stanu Hilarią Clintonową odstąpienie od planów budowy tarczy antyrakietowej w Polsce, zaś o odstąpieniu od forsowania uczestnictwa Gruzji i Ukrainy w NATO wspominała jeszcze w ubiegłym roku Kondoliza, deklarując jedynie intencje „umacniania” tam „demokracji”. Jednak, jeśli chodzi o Ukrainę, nawet i to nie jest pewne, ponieważ Julia Tymoszenko, w której onego czasu zakochali się wszyscy miłośnicy demokracji w Polsce i przytupując na mrozie asystowali jej na Majdanie, podpisała w Moskwie jakieś cyrografy, których treści nie zna podobnież nawet sam prezydent Juszczenko, więc tym bardziej – żaden z naszych mężyków stanu. Ruscy szachiści ponadto ostatnio odnieśli się powściągliwie do kwestii ewentualnego karcenia Iranu, co może oznaczać, że oczekują od prezydenta Obamy jeszcze jakichś koncesji. Ponieważ wygląda na to, że prezydent Obama, podobnie jak jego poprzednik, będzie robił to, co musi robić, to te koncesje nie są wcale wykluczone.

Wszystko to sprawia, że większość, a może nawet wszystkie wspaniałe plany, wypracowane przez tęgich głowaczy, wytyczających linię naszej polityki zagranicznej, gwałtownie tracą na aktualności, w związku z czym nolens volens będziemy musieli robić to samo, co za Napoleona, a co za Mickiewiczem można będzie strawestować, że „wódz Irańczyki gromi, a wzdycha do kraju”. I pewnie ta eskapada zakończy dla nas tak samo, jak w Iraku, skąd nasze dzielne wojska powróciły z pustymi rękami, więc właściwie nie wiadomo, czy Polska wygrała tę wojnę, czy też tylko zapłaciła frycowe.