Środowy szczyt u prezydenta przypomina zebranie Stanów Generalnych w przededniu wybuchu rewolucji francuskiej. Jak pamiętamy, ówczesna Francja również znalazła się w sytuacji kryzysowej, na którą Ludwik XVI nie potrafił znaleźć żadnego remedium. Dlatego między innymi zdecydował się na zwołanie Stanów Generalnych w nadziei, że – po pierwsze – zdejmie w ten sposób z siebie przynajmniej część odpowiedzialności, a po drugie – że może ktoś spośród zebranych wystąpi z jakimś pomysłem. Pomysł – owszem - się pojawił, ale całkiem inny od tego, na który oczekiwał król, no a potem wydarzenia nabrały już własnej dynamiki.

Pod tym względem szczyt u prezydenta był znacznie mniej owocny. Prezydent Kaczyński przytomnie odstąpił od transmitowania obrad, dzięki czemu uczestnicy zebrania uniknęli kompromitacji, która byłaby nieunikniona w sytuacji, gdyby opinia publiczna zorientowała się, jak małą mądrością Polska jest rządzona. Ale można się tego domyślić choćby z końcowego komunikatu, z którego wynika, iż uczestnicy zgodzili się co do potrzeby opracowania narodowej strategii walki z kryzysem. Jeśli narodowa strategia ma dopiero zostać „opracowana”, to znaczy, że w chwili obecnej nikt nie ma zielonego pojęcia, co robić. A jeśli dzisiaj nie wie, to skąd będzie wiedział jutro? W tej sytuacji „narodowa strategia” może sprowadzić się do ustalenia, kto na kryzysie ma zarobić, a kto i w jakiej formie ma za to zapłacić.