„Wszystko moje – orzekł miecz. Wszystko moje – rzekło złoto. Wszystko wezmę – orzekł miecz. Wszystko kupię – rzekło złoto. Poszło precz! – zawołał miecz. Pójdę, pójdę – rzekło złoto”. Niestety, wbrew przewidywaniom rosyjskiego poety, którego w tej sprawie proroctwa najwyraźniej nie wspierały, te przekomarzania złota z mieczem wcale nie zakończyły się bolesnym rozejściem, tylko przeciwnie – zmową przeciwko ludzkości. „Już w podziemiach synagog wszystko złoto leży, amunicję przenoszą czarni przemytnicy...” – szydził Julian Tuwim z Adolfa Nowaczyńskiego w wierszu „Anonimowe mocarstwo” – dodając, że „naradzają się szeptem berlińscy bankierzy, dzwoni tajny telefon w warszawskiej bóżnicy”. Jak wiadomo, każdy półinteligent, których zastępy tworzą grono czytelnicze „Gazety Wyborczej”, świetnie wie, że to wszystko nieprawda, że to oszołomstwo, ksenofobia i antysemityzmus - ale dzisiaj złotej waluty w obiegu już nie ma, tylko papierowy Scheiss, zwany elegancko przez lichwiarzy „pieniądzem fiducjarnym”, narzuconym „obywatelom” na podstawie prawa o „prawnym środku płatniczym”. Co się jednak stanie, kiedy „fides” się załamie? Ano – wtedy wszystkie zasoby pieniądza fiducjarnego, w których lud pracujący miast i wsi ulokował swoje oszczędności, nie będą warte nawet funta kłaków, podczas gdy złoto będzie na wagę złota i to dubeltową! Ale „wszystko złoto” leży w podziemiach, mniejsza o to, czy „synagog”, czy banków centralnych, w każdym razie – pod nadzorem miecza.

Warto o tym przypomnieć zwłaszcza tym „sympatykom prawicy”, którzy nie posiadają się z radości, że oto diabli wzięli cały ten wolny rynek, który zresztą nigdy nigdzie nie istniał, poza propagandą uprawianą przez spekulantów na szkodę rodzaju ludzkiego. Dzięki kryzysowi, który okazuje się prawdziwym darem Niebios, będzie można wreszcie powrócić do normalności, to znaczy – do gospodarki planowej, tyle – że nie pod przewodnictwem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, tylko jakiejś porządnej partii prawicowej – ale ma się rozumieć – socjalistycznej. Ciekawe, że nawet europejsy, chociaż zazwyczaj zachłystywały się nowoczesnością i w ogóle – w mig dostroiły się do pomstowania na spekulantów, którzy zawiązali straszliwy spisek na podkopanie wartości polskiej waluty.

Największym spekulantem jest bank Goldman&Sachs, a w każdym razie on się do tego przyznał, w związku z czym rząd kazał „zbadać sprawę” razwiedce, czyli Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ciekawe, co razwiedka będzie badała, bo wprawdzie w mediach powtarzają się oskarżenia przeciwko „spekulantom”, ale niepodobna się z tych oskarżeń dowiedzieć, co właściwie ci spekulanci takiego zrobili.

Na czym polega spekulacja walutami? Najogólniej na tym, że banki lub inni lichwiarze skupują określoną walutę gdy spodziewają się zwyżki jej kursu, a wyzbywają się jej, gdy spodziewają się obniżenia jej kursu. Fiducjarny charakter waluty takim spekulacjom znakomicie sprzyja, gdyż o kursie waluty w znacznym stopniu decyduje zaufanie nie tyle do niej, co do opinii tak zwanych analityków, czyli zatrudnionych przez lichwiarzy specjalistów od propagandy. Toteż kiedy analitycy zaczęli rozpuszczać pogłoski, że złotówka niechybnie straci na wartości, zaczęła wkrótce rzeczywiście tracić. No dobrze, ale dlaczego zaczęła tracić rzeczywiście? Od samych pogłosek by nie straciła, bo pogorszenie kursu złotówki w stosunku do dolara czy euro nastąpiło nie w gazetach, tylko na rynku finansowym. Skoro tak, to znaczy, że ktoś, czy to pod wpływem proroctw analityków, czy też z jakichś innych przyczyn, zaczął posiadane zapasy polskiej waluty wyprzedawać. Żeby jednak mógł wyprzedawać, to musiał najpierw te zapasy polskiej waluty posiadać. To znaczy, że musiał ją kiedyś kupić i to w sporych ilościach. A kiedy skupował, to – zgodnie z prawem podaży i popytu – złotówka zyskiwała na wartości w stosunku do innych walut, np. dolara i euro.

Ciekawe, że wtedy rząd nie angażował ABW, żeby sprawdziły, co to za spekulanci. Powiedzmy szczerze i otwarcie, że nie miał w tym żadnego interesu. Przeciwnie – dzięki wysokiemu kursowi złotego mniej musiał wydać na tak zwana obsługę długu publicznego, to znaczy – na procenty, jakie z podatkowych pieniędzy rząd płaci lichwiarzom za podtrzymanie mitu o sprawności rządzenia, czyli za utrzymanie płynności finansowej państwa. Ciekawe, że w tamtej fazie nikt na spekulantów nie narzekał, ani nie potępiał Kazimierza Marcinkiewicza, który, zdaje się, już wtedy dla „spekulantów” pracował. Przeciwnie – pan Kazimierz był nawet kandydatem na „duszeńkę” i w ogóle – autorytet moralny. Tymczasem spadek wartości złotego sprawia, że obsługa długu publicznego zaczyna kosztować coraz więcej i coraz trudniej w związku z tym ukryć blagę. Ponieważ innymi państwami też rządzą blagierzy, którzy nie potrafią niczego innego, jak sprzedawać własnych obywateli w niewolę lichwiarskiej międzynarodówce, tym wszystkim Goldmanom i Rotenschwanzom, którzy wprawdzie świetnie radzą sobie w finansach, ale serca tradycyjnie mają po lewej stronie, to jest prawie pewne, że obecny kryzys stanie się potężnym katalizatorem recydywy socjalizmu, w którym złoto z mieczem jest za pan brat.