Czyli „Wieczny ksiądz Süss” – takim tytułem mógłby zostać opatrzony – i kto wie, czy nie zostanie – film, który pewnie wkrótce nakręci jakaś wytwórnia związana ideowo z „Gazetą Wyborczą”, a kapitałowo – ze spółką „Agora”. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że na mieście krążą wieści, iż wkrótce prezesem „Agory” na miejsce pani Wandy Rapaczyńskiej zostanie pan Sowa, który podobno zamierza zwrócić większą uwagę na pozaprasowe środki oddziaływania.

Ta zmiana może oznaczać, że jacyś baaaardzo poważni kupcy postanowili doprowadzić do pojednania Lwa Rywina z Adamem Michnikiem, zakończyć gorszącą kłótnię i połączyć poróżnione domy. Kto wie, czy wspomniany na wstępie film nie byłby znakomitym symbolem nowego początku?

Przed tygodniem Rada Etyki Mediów, a więc grono autorytetów namaszczonych przez wydawców gazet oraz właścicieli rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych, zaprotestowała przeciwko obecności na stronie internetowej YouTube niemieckich, to znaczy – pardon – jakich tam „niemieckich”; oczywiście nazistowskich filmów propagandowych, jak np. „Feldzug in Polen”, przedstawiający w odpowiedni naświetleniu przyczyny i przebieg wojny niemiecko-, tzn. pardon – jakiej tam „niemiecko-” – oczywiście wojny nazistowsko-polskiej w 1939 roku oraz filmów „Der ewige Jude” („Wieczny Żyd”) oraz „Jud Süss” („Żyd Süss”). Zaprotestował też pan dr Marek Edelman.

Z punktu widzenia celu, jakiemu miały służyć, filmy te zrobione są profesjonalnie. „Feldzug in Polen” może wywołać u widza przekonanie, że Niemcy (tu już nie jesteśmy pewni – czy Niemcy, czy tylko „naziści”) byli ofiarami prześladowań ze strony Polaków , których aroganckie zadufanie zostało wreszcie obnażone i skarcone przez zagniewany naród niemiecki, tzn. pardon – jaki tam „niemiecki” gdzieżby tam naród niemiecki mógł się na kogoś gniewać, a tym bardziej – karcić go - więc oczywiście naród „nazistowski”.

Podobnie „Wieczny Zyd” i „Żyd Süss” mogły wzbudzić u widza poczucie nieufności wobec Żydów, poczucie zagrożenia ich ekspansją i wreszcie – poczucie fizycznego wstrętu. Większość ludzi bowiem bardzo łatwo przyjmuje do wiadomości to, co ogląda „na własne oczy” i stąd dzisiaj taka walka o kontrolę nad przemysłem rozrywkowym, którego głównym narzędziem jest kino i telewizja. Warto przy tym wiedzieć, że potępiającym „nazistowskie” produkcje propagandowe niekoniecznie musi chodzić o moralność i prawdę; często chodzi im tylko o monopol na publiczne głoszenie identycznej propagandy, tylko w odwrotną stronę.

I tak właśnie, za sprawą jakiegoś niesłychanego przypadku, kiedy to Rada Etyki Mediów wraz z panem drem Edelmanem protestowali przeciwko filmom na YouTube, akurat w żydowskiej gazecie dla Polaków, czyli „Gazecie Wyborczej” ukazała się publikacja „Wiersze Tadeusza Rydzyka”, przygotowana przez panią Annę Barańczakową małżonkę „słynnego poety”.

Wydrukowane przez „Wprost” wypowiedzi o. Rydzyka pani Barańczakowa przepisała w formie wierszy, zebrała w tomik zatytułowany „Nie mam tego wyssanego z palca”. Ciekawa rzecz, że przypomina to do złudzenia wiersze Stanisława Barańczaka, więc trudno się dziwić, że „badaczka literatury” – jak Barańczakową przedstawia „Gazeta Wyborcza” - od razu się zorientowała, że to da się przerobić na poezję. Czyżby w ten sam sposób pomagała również mężowi?

Zgodnie z dyrektywą Lenina o „organizatorskiej” funkcji prasy, „GW” od razu zorganizowała „Wieczór poezji Ojca Dyrektora” z udziałem Małgorzaty Braunek. Katarzyny Kwiatkowskiej, Krzysztofa Materny, Piotra Zelta, Michała Ogórka i Mariusza Szczygła, którzy przed kamerami recytowali, a całość ukaże się wkrótce w „Zeszytach Literackich”, redagowanych przez pułkownikównę KBW Barbarę Toruńczyk, której ojciec Henryk eksterminował „reakcyjny kler” jeszcze przed wojną, w Hiszpanii.

Ale to jeszcze nic w porównaniu z inna publikacją w „Gazecie Wyborczej”, gdzie pani Bożena Aksamit (czy aby nie z „korzeniami”?) oraz pan Piotr Głuchowski „podpowiadają” scenariusz do filmu, jaki ks. Henryk Jankowski nakręciłby do spółki z Melem Gibsonem pod tytułem „Podwójne życie ks. prałata”.

Najwyraźniej Sanhedryn nie może Gibsonowi wybaczyć nakręcenia „Pasji”, a delegatura Sanhedrynu na Polskę musi podobnym uczuciem pałać do ks. Jankowskiego, skoro „podpowiadacze” scenariusza podpowiadają mu również rodowód: „mamusia miała wejścia nawet na gestapo”. Proszę, proszę!... To już do tego doszło, że zajmujemy się również „mamusiami”?

Nieomylny to znak, że właściwie można by już nakręcić film propagandowy o tematyce zbiorczej, pod tytułem, dajmy na to „Der ewige Priester Süss”, który mógłby być puszczany na przykład na Onet.pl. W takim razie płomienny protest pana dra Marka Edelmana staje się całkowicie zrozumiały – jakże można tolerować konkurencję w obliczu przedsięwzięć tak szeroko zakrojonych i tak ambitnych? Protest Rady Etyki Mediów pokazuje, że autorytety też już wiedzą, z jakiego klucza wypada im szczebiotać.