W odróżnieniu od Wspólnego Rynku, Unia Europejska jest politycznym projektem socjalistów. A u socjalistów – wiadomo; w miarę postępów socjalizmu walka klasowa się zaostrza.

Realizacja politycznego projektu Unii Europejskiej jest już bardzo zaawansowana; zgodnie z rozkazem zawartym w Deklaracji Berlińskiej, do 2009 roku „wszyscy” mają przyjąć konstytucję Eurosojuza, zwaną dla niepoznaki „traktatem reformującym”. W tej sytuacji musi też zaostrzać się walka klasowa, co najlepiej możemy zobaczyć właśnie w Polsce.

Polska bowiem uchodzi w powszechnej opinii za kraj katolicki, a w każdym razie taki, w którym duchowieństwo ma spory wpływ na bieg spraw publicznych i sposób myślenia ludzi. Takiego słonia w menażerii socjaliści nie mogą nie zauważyć, toteż wszystko wskazuje na to, iż walka klasowa nasiliła się zwłaszcza na tym odcinku.

W tej walce chodzi przeforsowanie w Polsce takiej wersji chrześcijaństwa, która nie kolidowałaby z projektami zoperowania europejskich narodów na socjalistyczną modłę. Socjalizm ma być przyjęty powszechnie i bez zastrzeżeń. W tej sytuacji dopuszczalna wersja chrześcijaństwa przyjmuje kształt tzw. „kościoła otwartego”, tzn. podporządkowanego i posłusznie podporządkowujacego się „standardom” ustalanym przez gremia polityczne.

Dlatego militanci „kościoła otwartego” z pasją zwalczają chrześcijaństwo tradycyjne, według którego „bardziej trzeba słuchać Boga, niż ludzi”. W „kościele otwartym” – odwrotnie – bardziej słucha się ludzi, zwłaszcza mających wpływy w instytucjach i „prasie międzynarodowej”. „Kościół otwarty” przypomina pod tym względem „żywą cerkiew” jaką bolszewicy stworzyli w Rosji, kiedy po rozgromieniu cerkwi prawosławnej odkomenderowali do stanu duchownego pewną ilość czekistów.

W Polsce odbywa się to trochę inaczej; czekiści w ramach swego koncernu medialnego (TVN, rozgłośnie radiowe, „Tygodnik Powszechny”) tworzy „kanał religijny” do propagowania „judeochrześcijaństwa” pod dyrekcją „starszych braci”. Uruchomienie tego kanału uważane jest za wielki krok naprzód w budowie socjalizmu, więc nic dziwnego, że i walka klasowa niebywale się zaostrzyła.