Jeszcze płonie znicz zapalony w 63 rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, a już zbliża się kolejna rocznica – tym razem nie klęski militarnej, tylko zwycięskiej bitwy, która dała naszemu narodowi, a także innym narodom Europy Środkowej, 20–letni okres wolności od sowieckiego komunizmu. Mówię oczywiście o rocznicy bitwy warszawskiej w 1920 roku, która była przełomowym momentem wojny polsko–bolszewickiej i słusznie uważana jest za osiemnastą decydującą bitwę w dziejach świata.

O ile sam przebieg bitwy jest stosunkowo dobrze znany również dzięki spektakularnemu hołdowi, jaki poległym w niej żołnierzom polskim złożył papież Jan Paweł II – o tyle mniej znane są jej aspekty – że tak powiem – logistyczne. Marszałek Wellington mawiał, że „armia maszeruje na brzuchu”, to znaczy, że aby odnosiła zwycięstwa, musi mieć buty, żywność i amunicję.

Otóż mało kto wie, że zwycięstwo w bitwie warszawskiej zawdzięczamy również Węgrom, rządzonym wówczas przez regenta Michała Horthy`ego. Węgry przekazały wówczas Polsce co najmniej 60 milionów sztuk amunicji karabinowej, kilkadziesiąt tysięcy pocisków artyleryjskich, a przede wszystkim – wydatnie pomogły dostarczyć do Polski nie tylko własny, ale przede wszystkim – francuski materiał wojenny, bez którego zwycięstwo nie byłoby możliwe. Na skutek blokady zastosowanej przez Niemcy i Czechosłowację, pomoc ta dotarła niemal w ostatniej chwili i amunicja prosto z pociągów stojących na stacji w Skierniewicach, dostarczona została na linię frontu.

Wspominam o tym nie tylko dlatego, by ten gest węgierski wobec Polski nie został zapomniany. Wspominam o tym przede wszystkim dlatego, byśmy w przededniu święta Wojska Polskiego poświęcili trochę uwagi i troski naszym Siłom Zbrojnym.

Wymagają one modernizacji, a ta modernizacja wymaga pieniędzy. Polskie siły zbrojne są częścią sił zbrojnych NATO, rozlokowaną na wschodnim skraju obszaru obrony Sojuszu Północnoatlantyckiego. Zatem modernizacja armii polskiej leży we wspólnym interesie całego Paktu. W tej sytuacji celowe wydaje się rozważenie przez naszych sojuszników militarnej konwersji polskiego zadłużenia zagranicznego.

Chodzi o to, żeby zamiast spłacać te długi, Polska za zgodą państw–wierzycieli przeznaczyła te pieniądze na modernizację własnej armii. Załatwienie tej sprawy byłoby najlepszym prezentem dla naszego wojska w dniu jego święta, w rocznicę zwycięstwa nad bolszewikami.