Prawdziwa zasługa nie powinna pozostać bez nagrody. Wprawdzie ostatnio aż roi się od komentarzy na temat polskiej sceny politycznej, ale mało kto wspomina o prawdziwym jej kreatorze.

No, może nie jedynym, ani nawet nie najważniejszym, bo czyż można w Polsce prowadzić skuteczną politykę nie będąc agentem jakiejś razwiedki? Jedna partia reprezentuje interesy BND, inna znowu – CIA, jeszcze inna – Mosadu, nie mówiąc już o GRU, a reszta – to partie nieskuteczne.

Pomijając jednak te wszystkie razwiedki, wypada wspomnieć o panu Piotrze Tymochowiczu. Mówią, że wystrugał on z banana mnóstwo wpływowych mężów stanu, więc również jest niekwestionowanym kreatorem polskiej sceny politycznej.

Z panem Tymochowiczem zetknąłem się przed laty w warszawskiej telewizji kablowej „Porion”, gdzie akurat uczestniczyłem w programie na tematy obyczajowe. Program był nadawany „na żywo”, a oprócz pana Tymochowicza brała w nim udział dama uwielbiająca skandalizowanie. Wraz z panem Piotrem przedstawiła pogląd, że nie istnieją granice wstydliwości.

Zaproponowałem jej tedy, by ściągnęła przed kamerami majtki. Nie chciała się zgodzić i w ten sposób okazało się, że granice wstydliwości jednak są, ale program oczywiście musiał się na tym zakończyć, bo nie było już nad czym dyskutować.

Mimo tego rodzaju pomyłek, pan Tymochowicz rzeczywiście potrafi kreować wpływowych mężów stanu, toteż różni ambicjonerzy garną się podobno do niego na wyścigi. On robi z nich osobistości i to pewnie dlatego politycy i partie coraz mniej się między soba różnią. Jak się mają różnić, skoro wyszli spod jednej sztancy? Każdy jest, ma się rozumieć, wpływowym mężem stanu, ale jeden jest bardziej, a drugi mniej wpływowy. Najbardziej wpływowy i charakterystyczny dla tego grona wydaje się pan Andrzej Lepper.

Pan Andrzej Lepper przebył długą drogę, zanim został dżentelmenem. Być może właśnie dlatego stara się być dżentelmenem w każdym calu. Obecnie, za sprawą Adama Michnika, w środowisku dżentelmenów pojawiła się nowa, świecka tradycja nagrywania prywatnych rozmów ukrytym magnetofonem i używania takich nagrań do szantażu.

Szanujący się dżentelmen bez magnetofonu nie rusza się na krok i jeśli nie chce zostać autorytetem moralnym, to w ten sposób zbija kapitał polityczny. Ta nowa tradycja wypiera starą, którą najlepiej ilustruje przypadek rosyjskiego ministra spraw wewnetrznych Durnowo (tak się naprawdę nazywał!) i cesarza Aleksandra III.

W środowisku ówczesnych „wykształciuchów” Aleksander III nie miał dobrej reputacji. Oto jaką recenzję uzyskał pomnik tego cesarza: „na cokole stoi koń, na koniu siedzi cham, na chamie – czapka”. A jednak, kiedy okazało się, że minister Durnowo próbował szantażować żonę argentyńskiego posła posiadanymi jej listami (z powodu zacofania technicznego nagrań wtedy jeszcze nie było), a poseł się poskarżył, cesarz odręcznym pismem nakazał: „wypędzić won tę świnię w ciągu 24 godzin!”. Miał oczywiście na myśli ministra Durnowo. I tak się stało.

Niestety w demokracji, zwłaszcza takiej jak nasza, nie ma już powrotu do tamtych, monarchicznych zwyczajów i standardów. Pewnie dlatego ujawniło się, że „elektorat” Platformy Obywatelskiej „wytrzymałby” chwilowy sojusz z panem Andrzejem.

Dzięki temu można by przeprowadzić konstruktywne wotum nieufności, a więc zmienić rząd bez ryzyka nowych wyborów. Bez pana Andrzeja ta sztuczka nie mogłaby się udać i to jest najlepsza ilustracja sukcesu pana Piotra Tymochowicza.

PS. Informacja z poprzedniego felietonu o wynikach referendum akcesyjnego dotyczyła oczywiście województwa podlaskiego.