Ponownie rzucam to hasło, bo słuszne rzeczy trzeba przypominać „w porę i nie w porę”. Kiedy zewsząd słychać lamenty („po wsiach, miasteczkach słychać lamenty, że pani A. znów nosi brzuch wzdęty”) nad upadkiem obyczajów politycznych w Polsce, powtarzam nieśmiertelną diagnozę Stefana Kisielewskiego: „to nie kryzys, to rezultat!”.

Przecież ideałem demokracji przedstawicielskiej – a taką właśnie pragniemy zbudować – jest reprezentatywność. Zatem reprezentację parlamentarną powinni mieć kryminaliści – no i mają. Ladacznice – w języku ewangelicznym zwane „jawnogrzesznicami” – też mają, a przecież w tej dziedzinie jeszcze nie powiedzieliśmy ostatniego słowa.

A czyż PT Korrupcjoniści mieliby być pozbawieni reprezentacji parlamentarnej? Uchowaj Boże! Nie można też zapomnieć ani o byłych (?) konfidentach – środowisku nader wpływowym i solidarnym, no i oczywiście – o konfidentach aktualnych, współpracujących z razwiedkami tubylczymi i obcymi. Warto sobie to wszystko dokładnie przemyśleć przed zbliżającymi się wyborami, żeby następny parlament też odpowiadał demokratycznym standardom.

Znakomitej wskazówki dostarcza nam, jak zwykle zresztą, Adam Mickiewicz. Na weselu Tadeusza i Zosi grała wprawdzie orkiestra wojskowa, ale przybyli też muzykanci demokratyczni: „cymbalista, skrzypak i kozice”. „Jeśli się ich odprawi, biedni będą płakać” – lituje się nad grajkami Wieszcz, rzucając jednocześnie pragmatyczną uwagę, że „lud przy innej muzyce nie potrafi skakać!”.

Wieszcz oczywiście przesadził. Lud zawsze skacze, jak mu zagrają; „nie hymnów trzeba tym, którzy w zaschłej piersi, pod zgrzebną koszulą czcze serca noszą, krzycząc za kawałkiem chleba, a biegną za orkiestrą, co gra capstrzyk królom”.