Dlaczego ludzie pragną władzy? Pragnienie to wywodzi się zapewne z żądzy dominacji, właściwej nie tylko rodzajowi ludzkiemu, ale również zwierzętom żyjącym w stadach hierarchicznych. W przypadku zwierząt sprawa jest prosta; tylko samiec najwyższy w hierarchii może kopulować z należącymi do stada samicami.

U ludzi wszystko się komplikuje, co widać choćby na przykładzie „seksafery” w „Samoobronie”. Ludzie pragną dominować nad innymi z bardzo różnych powodów. Na przykład – by ich uszczęśliwić. Z tego pragnienia powstają przeważnie wielkie nieszczęścia, ale kiedy tylko ludzie o nich trochę zapomną, uszczęśliwiacze ludzkości znowu mają szansę.

Wystarczy popatrzeć na karierę jaką w Europie Zachodniej i USA robi dziś marksizm. U nas jeszcze mało kto otwarcie przyznaje się do marksizmu, kamuflując się jak nie „prawdziwym” socjalizmem, to „katolicką nauką społeczną” (czyż prezydent Aleksander Kwaśniewski nie twierdził, że kieruje się katolicką nauka społeczną?), ale w takim np. Paryżu, roi się od marksistów, pełnych wigoru i planów na przyszłość.

Inni pragną władzy, żeby swoich podwładnych obrabować: „Szmaciak chce władzy nie dla śmichu, lecz dla bogactwa, dla przepychu. Chce mieć tytuły, forsę, włości i w nosie przyszłość ma Ludzkości” – twierdził Janusz Szpotański. Nazywa się to elegancko społecznym solidaryzmem: „na tym się świata ład opiera, że jeden sieje, drugi zbiera”.

Czasami zdarza się, że władzę, a przynajmniej jej zewnętrzne znamiona otrzymuje ktoś tylko dlatego, by nie objął jej ktoś inny; „głosuję na głupszego” – mawiał francuski polityk Jerzy Clemenceau. Można by to ciągnąć w nieskończoność, ale nie ma potrzeby, bo 20 sierpnia objawił się w Warszawie człowiek, który zapragnął władzy ze strachu.

Janusz Kaczmarek, bo o niego chodzi, sam się do tego przyznał podczas konferencji prasowej. Wyjaśnił, że Roman Giertych tak go nastraszył, że w pojedynkę zostanie „zniszczony”, iż natychmiast zgodził się zostać kandydatem na premiera „rządu zgody narodowej”.

Jest bardzo mało prawdopodobne, by Janusz Kaczmarek został premierem, a wspominam o nim z kronikarskiego obowiązku, bo to chyba pierwszy człowiek w historii świata, który zapragnął władzy ze strachu. Już ma miejsce w historii.