Stanisław MICHALKIEWICZ

Strona autorska felietony artykuły komentarze

www.michalkiewicz.pl

Stanisław Michalkiewicz

Drodzy Czytelnicy!

Ideą strony jest bezpłatny dostęp do wszystkich zamieszczanych tu tekstów. Nie planuję żadnych ograniczeń dostępu ani żadnych opłat.

Jeśli chcieliby Państwo dobrowolnie wesprzeć wolne słowo i pomóc w rozwoju strony – proszę o wpłaty na podane poniżej konta bankowe.

Dziekuję za Wasze życzliwe wsparcie!

Stanisław Michalkiewicz

Dokładne dane kont »

Serdecznie dziękuję wszystkim wspierającym!

Informacje o nowych wpłatach podajemy 2 lub 3 razy w miesiącu.

Jeśli dokonali Państwo wpłaty, a nie ma jej na liście, prosimy o e-mail »


8 czerwca
MJK, Kraków,200 zł

7 czerwca
GWZ, Poznań,10 zł
JAK, Jasło,10 zł
WK, Kórnik,10 zł

6 czerwca
GC, Dębica,20 zł
MŁ, Bielsko-Biała,10 zł
RS, Bielsko-Biała,20 zł
TF, Raciborsko,10 zł

5 czerwca
AW, Warszawa,50 zł
CK, Warszawa,20 zł
FW, Warszawa,10 zł
GK, Szczecin,50 zł
JO , Korzeniówka,100 zł
KZ, Żmigród,100 zł
MC, Gdańsk,50 zł
ZO, Częstochowa,20 zł

4 czerwca
AG, Hajnówka,1 zł
MB, brak adr.,10 zł
MWP, Warszawa,10 zł
PSM, Wrocław,50 zł
PSM, Wrocław,100 zł
RPK, Warszawa,15 zł
WR, Stargard,50 zł
ZP, Tychy,30 zł

3 czerwca
AS, Jasło,2 zł
CT, Łódź,20 zł
EW, Zielona Góra,55.55 zł
GG, Przyrów,10 zł
JL, Warszawa,5 zł
JP, Warszawa,20 zł
JS, Lublin,55 zł
JZ, Pruszków,20 zł
KS, Gdańsk,10 zł
LZ, Bielsko-Biała,10 zł
MG, Stargard,20 zł
MK, Gdynia,55 zł
MKK, Lublin,5 zł
MP, Lublin,100 zł
MT, Zielonki,50 zł
TB, Konin,10 zł
TŁ, Lublin,10 zł
WE, Cheyenne Wyoming,100 zł

2 czerwca
SP, Murowana Goślina,20 zł

1 czerwca
ŁMD, Lubartów,10 zł
ŁMR, Pruszków,20 zł
MO, Skierniewice,5 zł
PN, Lublin,10 zł
RM, Zbiersk-Cukrownia,5 zł

31 maja
KMC, Warszawa,100 zł
ŁPJ, Stróżówka,100 zł
PS, Warszawa,50 zł
SB, Niemcy,10 EUR

30 maja
DK, Rudołowice,50 zł
MP, Warszawa,5 zł
RPC, Szczecin,20 zł

29 maja
AMD, Białystok,35 zł
MD, brak adr.,20 zł
TG, Iława,40 zł

28 maja
A i S-ka, Gdynia,50 zł
AJ, Świebodzin,10 zł

Więcej o wpłatach »

Statystyki odwiedzin

W tym miesiącu średnio
7 984 wizyt dziennie
czerwiec127 759wizyt
maj294 348wizyt
kwiecień260 376wizyt
marzec313 392wizyt
luty292 687wizyt
styczeń321 994wizyt
grudzień277 457wizyt
listopad279 213wizyt
październik305 360wizyt
wrzesień288 624wizyt
sierpień291 926wizyt
lipiec301 811wizyt

Więcej statystyk »

53 056 741 wizyt
od 6 czerwca 2006r.

Spotkania

  • 15 czerwca
    w Żegocinie
  • 24 czerwca
    w Lublinie
  • 28 czerwca
    w Wałbrzychu
  • 29 czerwca
    w Kłodzku
  • 6 lipca
    w Malborku

Więcej o spotkaniach »

Ogłoszenia

Więcej informacji »

Książki S. Michalkiewicza

Polska ormowcem Europy

Polska ormowcem Europy

Wszystkie książki »

Na czterech szpilkach

Felieton    tygodnik „Nasza Polska”    1 grudnia 2009

Co można zrobić, gdy w towarzystwie ktoś popełni gafę? Na przykład Franciszek Fiszer zaczął kiedyś brzydko mówić o pewnym panu w obecności jego żony. Kiedy się to wydało, podszedł do niej, pocałował ją w rękę i powiedział, że żałuje, iż nie znajdują się akurat w lesie. Na zdziwione: „dlaczego” odpowiedział, że „udusiłbym panią i nie byłoby gafy”. Podobnie zachował się jeden z bohaterów licznych opowieści dobrego wojaka Szwejka. Zdarzyło mu się popełnić gafę podczas wizyty w domu swojej narzeczonej. Żeby kompromitacja nie wyszła na jaw, zamordował najpierw rodziców, a potem narzeczoną. Nic mu to jednak nie dało, bo policja wpadła na jego trop, a podczas śledztwa, a następnie publicznej rozprawy przed niezawisłym sądem, ta nieszczęsna gafa została ujawniona jako motyw zabójstwa. Dlatego też wielu ludzi woli w takich przypadkach udać, że nie słyszy.

Oczywiście udawanie to jedna sprawa, a uczucia, jakie wywołuje gafa – to sprawa druga. Na przykład 1 września br. podczas uroczystości upamiętniających wybuch II wojny światowej, jakie zostały zorganizowane na Westerplatte w Gdańsku, rosyjski premier Włodzimierz Putin zadeklarował gotowość otwarcia dla polskich badaczy rosyjskich archiwów – oczywiście pod warunkiem wzajemności. Wprawdzie wszyscy niby wiedzą, że jak partia mówi, że otworzy – to mówi, ale widać było, że ta deklaracja rosyjskiego premiera w środowisku autorytetów moralnych wywołała żywe zaniepokojenie, chociaż, ma się rozumieć, każdy z nich udał, że akurat tego nie słyszał. A przyczyną zaniepokojenia jest okoliczność, o której wspomniał był minister Antoni Macierewicz w informacji o stanie zasobów archiwalnych MSW, przekazanej posłom i senatorom 4 czerwca 1992 roku. Chodziło o to, że przed rozpoczęciem akcji niszczenia akt MSW, zostały one zmikrofilmowane co najmniej w trzech kompletach, z których dwa są „za granicą” a jeden – „w kraju”.

Jeśli „za granicą”, to na pewno w Moskwie – i stąd w środowisku legendarnych postaci i autorytetów moralnych takie zaniepokojenie deklaracją Włodzimierza Putina. Oczywiście premier Putin prędzej by sobie uciął rękę, niż ujawnił rosyjskie archiwa, ale przecież przypomniał, że nie jest bezpiecznie, że „czyny i rozmowy” są nie tylko „spisane” ale i utrwalone na mikrofilmach i że w każdej chwili czy to do legendarnej postaci, czy też do autorytetu moralnego może zapukać jakiś niepozorny jego wysłannik i zażądać jakiejś przysługi, na przykład w postaci zdrady naszej ukochanej Ojczyzny. No i co wtedy począć? Zdradzić naszą ukochaną Ojczyznę to przecież jakoś nieładnie, ale znowu nie zdradzić – to tylko patrzeć, jak niezależne media „dotrą” do jakichś kompromatów i tłumacz się człowieku, zaprzeczaj, że nie paliłeś, a potem, że dobrze, może i paliłeś, ale się nie zaciągałeś. Potem znowu – że jeśli nawet gdzieś tam się i zaciągałeś, to nikomu to nie szkodziło, a jeśli nawet tu i ówdzie zaszkodziło – to po co rozdrapywać stare rany – i tak dalej. Jego Ekscelencja abp Józef Życiński nawet wzbogaca ten repertuar o wątki religijne – że to niby lustratorzy ponownie krzyżują Naszego Pana Jezusa Chrystusa, chociaż z drugiej strony każdy czytelnik Ewangelii pamięta, że pierwszy przypadek lustracji miał miejsce podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy to Judasza Iskariotę zlustrował z własnej inicjatywy sam Pan Jezus. I bardzo dobrze, bo ładnie by wyglądało chrześcijaństwo, gdybyśmy wprawdzie wiedzieli, że jeden z apostołów był konfidentem, ale nie wiedzielibyśmy – który.

Ten niepokój najwyraźniej był uzasadniony, bo oto po kilku miesiącach wywiadu dziennikowi „Dziennik” udzielił generał Czesław Kiszczak, obszernie opowiadając, jak to w początkach transformacji ustrojowej przychodzili do niego świeżo upieczeni dygnitarze z grona opozycji demokratycznej, prosząc o udostępnienie swoich teczek w celu ich zniszczenia i jak to on naciskał guziczek żeby szef archiwów teczkę zainteresowanego przyniósł i jak potem zainteresowany zamykał się w pokoiku z niszczarką i jak po wszystkim wychodził wprawdzie trochę spocony, ale szczęśliwy, że oto corpus delicti został zniszczony. Poseł Andrzej Celiński mówił wprawdzie wtedy o „mężczyznach spoconych w pogoni za władzą”, ale nie wszyscy wiedzieliśmy, o co chodzi – no a teraz już wiemy. Co więcej – generał Kiszczak przypomniał, że SB starannie monitorowała przepływ pieniędzy ze Stanów Zjednoczonych dla „Solidarności”, przede wszystkim za pośrednictwem Międzynarodowego Biura „S” w Brukseli, którym kierował Tajny Współpracownik SB Jerzy Milewski i że podobno doskonale wiedziała, kto ile wziął i gdzie schował.

My, ma się rozumieć tego nie wiemy, ponieważ rozliczenie finansowe tej pomocy, jakie miało nastąpić już w „wolnej Polsce”, zostało załatwione kapłańskim słowem honoru ks. Henryka Jankowskiego, że wszystko było w jak najlepszym porządku. Jednak generał Kiszczak sugeruje co innego, bo wprawdzie nie wymienia żadnych nazwisk, ale wyjaśnia, że czyni to dlatego, by nie narazić się na procesy, jakie w przeciwnym razie niewątpliwie wytoczyliby mu posiadacze fortun stworzonych przy udziale tamtych pieniędzy. Widać wyraźnie, że mimo eksperymentów z niszczarką, przezorny generał Kiszczak – który przecież na pewno nie był w tej przezorności odosobniony – jakieś polisy ubezpieczeniowe sobie zachował – być może w postaci tego trzeciego kompletu mikrofilmów, który, według słów ministra Antoniego Macierewicza, miał znajdować się „w kraju”, to znaczy – niekoniecznie w MSW.

Wszystko to może mieć oczywiście charakter przypadkowy, ale warto pamiętać, że ś.p. ks. Bronisław Bozowski, kaznodzieja kościoła Panien Wizytek przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie mawiał, że „nie ma przypadków – są tylko znaki”. Cóż zatem mówiłby nam ten znak? Po pierwsze – że nasza młoda demokracja rozpięta jest – jak mówią wymowni Francuzi – na czterech szpilkach, wbitych ongiś w ciało Rzeczypospolitej przez generała Kiszczaka. Po drugie – że generałowi Kiszczakowi zebrało się na te wspomnienia w związku z przygotowaniami do wyłonienia kandydatów w przyszłorocznych wyborach prezydenckich – i że wspomnienia te staną się przedmiotem głębokiej refleksji wśród potencjalnych kandydatów oraz ich politycznego i finansowego zaplecza. I wreszcie po trzecie – że o ostatecznym kształcie prezydenckiej alternatywy, jaka zostanie zaprezentowana tubylczemu narodowi, zdecydują strategiczni partnerzy – niczym w czasach saskich.

Stanisław Michalkiewicz

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Nasza Polska”.

Copyright © 2006-2019 Stanisław Michalkiewicz. Wszystkie prawa zastrzeżone. Strona działa od 6 czerwca 2006 r.

Autor: michalkiewicz@michalkiewicz.pl Redaktor strony: webmaster@michalkiewicz.pl Formularz kontaktowy

Konto złotówkowe: mBank SA 75 1140 2017 0000 4002 0542 5287 Dokładne dane kont

Konto walutowe EURO: mBank SA 76 1140 2004 0000 3712 0674 5873

Konto dewizowe: mBank SA PL26 1140 2017 0000 4612 0038 0386 Swift/BIC: BREXPLPWMBK

Konto PayPal: michalkiewicz@michalkiewicz.pl