Przewalająca się przez świat fala moralnego oburzenia na pacyfikację Tybetu przez Chiny, zaczyna przybierać charakter groteskowy. Okupacja Tybetu jest bowiem faktem i podobnie jak inne okupacje ma swój wymiar tragiczny. Jednak zademonstrowane przy tej okazji moralizanctwo tak zwanego świata cywilizowanego staje się śmieszne. Nie tyle może na skutek tchórzliwej selektywności, sprawiającej, iż płomienni obrońcy praw człowieka starannie omijają wzrokiem różne słonie w menażerii, ale przede wszystkim ze względu na widoczne coraz bardziej pragnienie by pod pretekstem szlachetnego oburzenia załatwić handlowe interesy.

Kiedy balon unoszący arktyczną wyprawę generała Nobile spadł w okolicach Bieguna Północnego, Poczta Polska włączając się w akcję ratowniczą, zwolniła z opłat telegramy z hasłem „Nobile”. W sferach kupieckich pojawiły się wówczas telegramy: „Panie Piperman, pan jedź na ratunek generałowi Nobile, a jak pan nie możesz, to przyślij mi pan te 12 tuzinów koszul.” Podobnie i teraz moraliści nawołują przede wszystkim do bojkotu chińskich towarów, które ze względu na niskie koszty pracy w Chinach, stanowią dla innych krajów groźną konkurencję.

Ale nie to jest najbardziej charakterystyczne. Oto nikt, albo prawie nikt nie ośmiela się nawoływać do zbojkotowania Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, chociaż to właśnie byłoby dla Chin dotkliwą porażką prestiżową. Nie sądzę, by ta powściągliwość wypływała z miłości do sportu, z którym igrzyska olimpijskie, podobnie zresztą, jak wszystkie inne imprezy sportowe, nie mają już wiele wspólnego. Jest to bardzo ważna, może nawet najważniejsza gałąź potężnego przemysłu rozrywkowego, który nie tylko dostarcza zysków, ale również pełni coraz ważniejszą rolę w systemie sprawowania władzy.

Jeszcze do niedawna koniecznymi elementami władzy były: siła i wiedza, przy czym ciężar gatunkowy wiedzy stale rośnie. Z tego względu współczesne państwa rządzone są przez tajne służby; albo oficjalnie – jak w Rosji, albo ukryte za fasadą – jak w tak zwanych demokracjach. Pomysł, żeby ludzie dysponujący najpełniejszą wiedzą o stanie spraw zagranicznych i krajowych poddali się władzy ignoranckich wybrańców ulicy wydaje się absolutnie nieprawdopodobny. Dlatego też największym problemem współczesnych demokracji jest stworzenie tak zwanych „maskonów”, czyli właśnie – demokratycznej fasady. W tworzeniu tej fasady w coraz większym stopniu uczestniczy przemysł rozrywkowy, podtrzymujący w tak zwanych „masach” przekonanie o autentyczności życia publicznego.

Jednym z mitów służących podtrzymywaniu tego złudzenia są widowiska sportowe z igrzyskami olimpijskimi na czele, więc jest rzeczą oczywistą, że żaden polityk nie ośmieli się targnąć na wyuczone przyzwyczajenia również w obawie przed stratowaniem przez rozwścieczony „lud”. Dlatego też moralne oburzenie kierowane jest w stronę chińskich towarów, głównie taniej masowej konfekcji, z której korzystają biedni ludzie. Jeśli nawoływania do bojkotu chińszczyzny okażą się skuteczne, to w rezultacie biedacy będą zmuszeni do kupowania droższych towarów pochodzących spoza Chin, nagradzając w ten sposób ich producentów. Dlatego też apele o bojkot spotykają się z tak żywym rezonansem, bo zapowiadają połączenie pięknego z pożytecznym, a cóż w końcu wynagradzać w tym zepsutym i zmaterializowanym świecie, jeśli nie bezinteresowne przywiązanie do politycznej moralności?