Zakończony właśnie szczyt NATO w Bukareszcie stał się miejscem sporu między Stanami Zjednoczonymi i niektórymi ich sojusznikami, m.in. Polską, a innymi formalnymi sojusznikami USA, np. Niemcami czy Francją o dalsze rozszerzenie NATO na wschód, w pierwszej kolejności – o Ukrainę i Gruzję. W okresie poprzedzającym proklamowanie Unii Europejskiej, jej polityczni kierownicy, a więc Niemcy i Francja krzątają się wokół ustalenia modus vivendi tego nowego cesarstwa z cesarstwami ościennymi, m.in. z Rosją. Strategiczne partnerstwo rosyjsko-niemieckie, będące dzisiaj fundamentem europejskiej polityki wymaga, by respektować podział stref wpływów w Europie wzdłuż linii Curzona i linii Ribbentrop-Mołotow.

Oznacza to konieczność pozostawienia Ukrainy i Gruzji w strefie wpływów rosyjskich. Na tym stanowisku stoją właśnie Niemcy, zaś Francja, która akurat uzyskała niemiecką zgodę na swoje kieszonkowe imperium w postaci Unii Śródziemnomorskiej, w sprawach Europy Wschodniej pozostawia Niemcom wolną rękę, nie tylko uznając ten obszar za przedmiot szczególnego zainteresowania Niemiec, ale również ze względu na jej tradycyjną niechęć wobec amerykańskiej obecności w Europie. Stany Zjednoczone z kolei z pewnością pamiętają deklarację przewodniczącego Komisji Europejskiej Jakuba Delors, który w początkach lat 90-tych publicznie oświadczył, iż celem Unii Europejskiej jest „wypowiedzenie wojny ekonomicznej Stanom Zjednoczonym”.

W takiej sytuacji wprowadzenie Unii Europejskiej od samego początku jej istnienia w stan konfliktu z Rosją, jest z punktu widzenia Stanów Zjednoczonych przedsięwzięciem potrójnie celowym, bo po pierwsze – sprzyja osłabieniu UE, po drugie – uzależnia Ukrainę i Gruzję od USA, które w tej sytuacji stanowią dla nich jedyną ostoję i po trzecie – umożliwia Ameryce odgrywanie roli arbitra w stosunkach europejsko, tzn. niemiecko-rosyjskich. Tymczasem interesy niemieckie są diametralnie różne. Niemcy chcą wzmocnić Unię Europejską, więc pragną uniknąć konfliktu z Rosją, wolałyby same być adwokatem i ostoją Ukrainy, by ewentualnie samemu wykorzystywać ją w charakterze karty przetargowej i wreszcie - nie życzą sobie żadnego amerykańskiego pośrednictwa w stosunkach z Rosją.

Tymczasem Polska, która zaledwie przed kilkoma dniami podjęła decyzję o formalnej rezygnacji z własnej niepodległości, na szczycie w Bukareszcie wystąpiła w roli orędownika przyjęcia Ukrainy i Gruzji do NATO, opowiadając się w ten sposób w sporze niemiecko-francusko-amerykańskim po stronie Stanów Zjednoczonych. Wszystko wskazuje na to, iż robi to całkowicie bezinteresownie, bo ani Ukraina nie uczyniła wobec Polski żadnego gestu nawet w sferze symbolicznej, lansując w swojej „polityce historycznej” najbardziej polakożercze wątki w postaci kultu Stefana Bandery, ani Stany Zjednoczone nie ustały w naciskach, by Polska wypłaciła kontrybucję żydowskim organizacjom „przemysłu holokaustu”. Ba – Polska, jak się wydaje, nie ma nawet pewności, czy następca prezydenta Busha będzie kontynuował jego politykę rozszerzania NATO na wschód.

W tej sytuacji skutkiem takiej polityki może być utwierdzenie Niemiec w przekonaniu o potrzebie zneutralizowania Polski poprzez forsowanie z jednej strony zmian stosunków własnościowych na Ziemiach Odzyskanych, by następnie – poprzez plebiscyt w wykonaniu nowych-starych właścicieli nieruchomości doprowadzić do zmiany przynależności państwowej tych obszarów, a z drugiej – by na pozostałej w ten sposób resztówce powierzyć nadzorowanie administracji tubylczej przedstawicielom lobby żydowskiego, dla którego to może być dobry interes, również w kontekście stopniowego przerzucania z Niemiec na Polskę odpowiedzialności za zbrodnie II wojny światowej. W ten sposób na drodze zapoczątkowanej referendum akcesyjnym w roku 2003 możemy brnąć od sukcesu do sukcesu, którymi tak pięknie przechwalał się w sejmowym przemówieniu pan prezydent Lech Kaczyński.